่งนัก นางจะไปขัดจังหวะทำไม? รอให้เขาจัดการทุกสิ่งเรียบร้อยแล้ว ค่อยไปหาก็ยังไม่สายแต่การอยู่เพียงลำพังช่างน่าเบื่อ หลินถิงจึงเรียกเถาจูเข้ามาเล่นหมากล้อมด้วยกัน เวลาก็ล่วงเลยไปถึงสามเค่อนางก็พลันลืมเลือนเรื่องราวที่เคยกังวลไปชั่วขณะ ผ่านไปอีกครู่ เถาจูทำท่าจะเอ่ยบางสิ่งแต่ก็กลืนคำลงคอ ใบหน้าดูอึกอัก หลินถิงที่ตาไวย่อมไม่ปล่อยให้หลุดรอด“มีอะไรก็ว่ามาเถิด อย่าทำท่าร้อนรนเช่นนั้น เจ้าคิดหรือว่าข้าจะลงโทษเจ้ากับเพียงถ้อยคำไม่กี่ประโยค?”เถาจูลังเลก่อนจะถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ “คุณหนู……ท่านกับท่านเขยทะเลาะกันหรือเปล่าเจ้าคะ?”หลินถิงหยิบหมากดำขึ้นจากกล่อง แล้ววางลงบนกระดาน มืออีกข้างก็หยิบขนมถั่วเขียวกวนใส่ปากอย่างไม่ทุกข์ร้อน“ตาไหนของเจ้ามองว่าข้าทะเลาะกับเขากันล่ะ? เปล่าเลย”เถาจูถือหมากขาวไว้ในมือ คิ้วย่นน้อยๆ “หากมิได้ทะเลาะกัน เหตุใดถึงมิอยู่ด้วยกันล่ะเจ้าคะ? วันนี้ก็เป็นวันแรกหลังจากแต่งเข้าจวนแท้ๆ ตามธรรมเนียมแล้วควรจะเคียงคู่ไม่ห่างสิเจ้าคะ”แต่ดูตอนนี้เถิด……คุณหนูอยู่ที่ห้อง ส่วนท่านเขยกลับไปที่ห้องหนังสือหลินถิงมุมปากกระตุก นางถอนหายใจด้วยความจนใจ “ผู้ใดกันเล่าที่ว่าหลังแต่งต้องอยู่ด้วยกันทั้งวัน? อยู่ด้วยกันตลอดไม่รู้จักเบื่อหรืออย่างไร?”แต่งงานก็เท่านั้น มิใช่ว่าทั้งสองจะต้องติดกันเป็นตัวเดียวกันเสียเมื่อไร นางผลักกระดานหมากล้อมออกไป“ไม่เล่นแล้ว ข้าจะไปหาเขา”เวลานี้……เขาคงจัดการธุระ
