เรียบร้อยแล้วกระมัง หลินถิงเคยไปที่ห้องหนังสือของต้วนหลิงมาก่อน จึงจำทางได้ดีมิจำเป็นต้องเรียกสาวใช้ให้พาไป ทว่าพอนางเดินไปถึงหน้าห้องหนังสือ เขากลับเป็นฝ่ายเปิดประตูเดินออกมาพอดีสีหน้าแดงระเรื่อ คงเพราะอากาศร้อนประโยคแรกที่เขาเอ่ยคือ “เจ้าต้องใช้เวลาสามเค่อเพื่อเปลี่ยนชุดเพียงชุดเดียวหรือ?”หลินถิงรีบกล่าวอธิบาย “ก็ข้าเห็นท่านร้อนรน กลัวว่าจะไปรบกวนเรื่องสำคัญของท่าน จึงอยู่ที่ห้องจนกระทั่งคิดว่าท่านคงจัดการเรียบร้อยแล้วนั่นแหละ……ตอนนี้เสร็จแล้วหรือยัง?”“เสร็จแล้ว”หลินถิงชี้เข้าไปในห้องหนังสือ “ข้าเข้าไปเลือกตำราอ่านสักเล่มสองเล่มได้หรือไม่? ฆ่าเวลาด้วยการอ่านหนังสือก็นับว่าใช้ได้ทีเดียว”ต้วนหลิงปิดประตู เดินลงบันไดมาทีละขั้น เหลือบตามองหลินถิง เห็นเส้นผมบางเส้นตกลงบนแก้มนวล เขาอดไม่ได้จะยื่นมือไปจัดให้เรียบร้อย มือหยุดค้างกลางอากาศราวกับลังเล สุดท้ายก็ยกขึ้นแตะปลายผมนางเขาหยิบเส้นผมนั้นอย่างเบามือ แล้วค่อยๆ เก็บมันไว้หลังใบหูของนาง ผิวปลายนิ้วแตะผิวแก้มของนางเบาๆอย่างไม่ตั้งใจ หลินถิงไม่ได้หลบเลี่ยง นางเริ่มคุ้นเคยเสียแล้วมือของต้วนหลิงแม้จะล้างมาหลายครั้ง แต่ยังคงหลงเหลือกลิ่นสะอาดหอมอ่อนๆ เมื่อกลิ่นนั้นโชยเข้าจมูก นางก็อดไม่ได้จะหันหน้าไปมอง ทว่าเขากลับกล่าวประโยคหนึ่งที่เรียกความสนใจไปเสียก่อน“ค่อยกลับจวนตอนค่ำ แล้วค่อยเข้ามาเลือกตำราก็แล้วกัน”หลินถิงจับคำพูดสำคัญได้ทันที “กลับ
