นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านมาเยือนหอหลิงหลงใช่หรือไม่ขอรับ?”กลิ่นเหล้าโชยมาในอากาศ หลินถิงสูดกลิ่นแล้วพลันรู้สึกอยากดื่มขึ้นมา “ใช่”เสี่ยวเอ้อร์รีบกล่าวแนะนำอาหารขึ้นชื่อและสุราชั้นเลิศของร้าน หลินถิงใส่ใจยิ่งนัก ยามได้ฟังเรื่องอาหาร เครื่องดื่ม ก็หูตาแจ่มใสเมื่อขึ้นไปถึงชั้นสาม ต้วนหลิงกลับหยุดยืนอยู่กับที่ สายตาเขาจ้องไปยังด้านหน้า หลินถิงมองตาม พบว่าชายผู้หนึ่งที่เพิ่งเดินเข้าสู่ห้องพิเศษนั้น หน้าตาคล้ายกับองค์รัชทายาทนัก แม้เขาจะมิได้สวมอาภรณ์ของรัชทายาท แต่งกายดั่งบุรุษธรรมดา คงเพื่อไม่ให้คนจับตาได้โดยง่ายหลินถิงยังไม่อาจแน่ใจนัก จึงเอียงคอถาม “เขาคือ……”ต้วนหลิงเพียงส่งเสียง “อืม” เบาๆ แล้วไม่กล่าวอะไรอีก เสี่ยวเอ้อร์ฟังไม่เข้าใจสิ่งที่ทั้งสองสนทนากันนัก แต่ก็ไม่ก้าวล่วงเรื่องของลูกค้า เพียงนำพาพวกเขาไปยังห้อง“เรียนท่านทั้งสอง ห้องของท่านถึงแล้วขอรับ”ห้องของพวกเขาอยู่ตรงข้ามกับห้องขององค์รัชทายาท หลินถิงเห็นต้วนหลิงมิได้สนใจ จึงเดินเข้าไปโดยไม่คิดมากก่อนออกไป เสี่ยวเอ้อร์ยังอุตส่าห์ปิดประตูให้อย่างมิดชิด หลินถิงได้ยินเสียงประตูเลื่อนปิด จึงหันไปมองด้วยสัญชาตญาณ คาดไม่ถึงเลยว่าจะเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยนัก – จินอันไจ้เขาแต่งตัวเป็นเสี่ยวเอ้อร์ในร้านอาหาร ถือถาดใส่กับข้าวเต็มไปหมด เดินผ่านห้องขององค์รัชทายาท แล้วเข้าไปในห้องติดกัน เพื่อส่งอาหาร หรือว่าจินอันไจ้ผู้นี้……คิดหมายลอบสังหารอ
