็ยังคงให้ความรักและหาหมอเยียวยาตลอดมา ด้วยเหตุนี้ ชื่อเสียงของฮองเฮาจึงดีนักในหมู่ปราชาราษฎร์ กล่าวถึงเมื่อใดย่อมเต็มไปด้วยความเสียดายและเคารพ แม้กระทั่งองค์ฮ่องเต้ยังมิห้ามให้ปราชาชนสนทนา เพียงอย่าให้ดูหมิ่นก็เพียงพอ ทำให้ภาพลักษณ์ของฮองเฮาแพร่กระจายไปทั่วหล้าเมื่อโรคระบาดเกิดขึ้น ฮองเฮาก็ทรุดหนักยิ่งกว่าเดิม ถึงกับสิ้นสติไปหลายวัน ทว่าหาได้ติดโรคระบาดไม่ หากแต่เป็นโรคที่สะสมมานานจนปะทุ ฮ่องเต้เห็นหมอในวังช่วยมิได้ จึงประกาศรับหมอชั้นเลิศจากทั่วบ้านทั่วเมือง ข่าวนี้สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว แม้แต่หลินถิงที่ไม่ได้ออกจากจวนหลินก็ยังได้ยินมาบัดนี้นางจะได้เข้าเฝ้าฮองเฮา แปลว่านางฟื้นคืนสติแล้ว ฟื้นขึ้นมาก็ห่วงใยบ้านเมือง มิมีผู้ใดเหมาะเป็นมารดาแผ่นดินไปกว่านี้ และยิ่งไปกว่านั้น นางยังหาโอสถรักษาโรคระบาดได้จริงด้วย แม้ทางราชสำนักจะหาวิธีมาเนิ่นนาน ก็ยังไม่พบวิธีรักษาหากฮองเฮาเป็นเช่นที่ชาวบ้านร่ำลือจริง ก็ไม่น่าจะกลั่นแกล้งหลินถิง อาจเพียงต้องการถามไถ่เรื่องรากต้นครามเท่านั้น หลินถิงจึงรีบกินข้าวให้หมด หิ้วห่อสัมภาระเดินตามต้วนหลิงเข้าไปในวัง หวังเพียงให้เสร็จเรื่องโดยเร็ว เพราะหลี่จิงชิวและเถาจูยังรอให้นางกลับไปที่จวนอยู่หนึ่งชั่วยามต่อมา หลินถิงเข้าสู่ตำหนักใน แต่ด้วยว่าต้วนหลิงมิอาจเข้าออกตำหนักฝ่ายในได้ตามใจ จึงคงรออยู่ภายนอก มีเพียงหลินถิงที่ติดตามขันทีหนุ่มเข้าสู่พระตำหนัก โดยไร้ผ้า
