้”“ทางเข้าถนนเป่ยฉางมีองครักษ์พิทักษ์อย่างแน่นหนาทั้งยามกลางวันและยามค่ำคืน เขาเผลอเข้ามาได้อย่างไร?”ท่านผู้ตรวจการปิดสมุดเสียงดัง “ผัวะ” สายตาคมกริบดั่งมีดเฉือนมองไปยังต้วนหลิง“ท่านรองผู้บัญชาการต้วนนี่ท่านกำลังหลอกข้าหรืออย่างไร? ข้าคลางแคลงใจว่าท่านใช้อำนาจเอื้อประโยชน์ส่วนตน!”ต้วนหลิงกลับไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย พูดเสียงเรียบ “ข้ากล่าวว่าเขาเผลอเดินเข้ามา ก็ย่อมเป็นเช่นนั้น หากท่านผู้ตรวจการมีข้อสงสัยก็เชิญตรวจสอบตามสบาย”ต้าเสวี่ยหนีละสายตาจากจินอันไจ้ หันกลับมาจ้องต้วนหลิงแล้วกล่าวอย่างเย็นชา “ดี! เช่นนั้นข้าจะนำเขากลับไปตรวจสอบที่ตงฉ่าง ท่านต้วนเห็นด้วยหรือไม่?”จินอันไจ้ขมวดคิ้วเล็กน้อย นี่มันหาใช่แค่เรื่องบุคคลเผลอเข้ามาไม่ แต่ชัดเจนว่าพวกเขาอยากยืมเรื่องนี้จับผิดต้วนหลิง เห็นเขานำตนมาพักด้วยตนเอง จึงคิดว่ามีความสัมพันธ์กัน แล้วหวังจะพากลับไปสอบสวน เพื่อขุดคุ้ยความผิดในการจัดการโรคระบาด!จินอันไจ้เพ่งพิศต้าเสวี่ยหนีครู่หนึ่ง ใบหน้าภายใต้หน้ากากถูกดึงจนเบี้ยว ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความเจนจัดของผู้ผ่านโลกมานาน มีร่องรอยแห่งกาลเวลาตรงหางตา ต้าเสวี่ยหนีรู้ตัวว่ากำลังถูกพิจารณา หันกลับมาแลสบตาเขาอีกครั้งต้วนหลิงกล่าวเสียงเรียบ “ไม่ได้ เขาเผลอเข้ามาในถนนเป่ยฉาง ก็ต้องอยู่ให้ครบสามวันก่อนออกไป นี่คือกฎ”ต้าเสวี่ยหนีถึงกับหัวเราะเยาะ “ท่านจะอ้างกฎกับข้า? ตอนท่านพาเขาเข้ามา ท่านคิดถึงกฎหรือไม่
