แสงจันทราเย็นเยียบดุจสายน้ำ ครอบคลุมทั่วทั้งเมืองหลวง ท้องถนนตะวันออกกับถนนเป่ยฉางที่ถูกปิดล้อมเงียบงันดังแอ่งน้ำนิ่ง หลินถิงชะโงกศีรษะออกไป ทอดสายตามองถนนเบื้องล่างจากหน้าต่าง ท่ามกลางความสงัดเงียบนี้ต้วนหลิงออกไปพร้อมจินอันไจ้ได้สามเค่อแล้ว ไม่รู้ว่าจัดการเรียบร้อยหรือยังนางยืนมองออกไปครู่หนึ่ง พรุ่งนี้นางก็จะได้ออกจากถนนเป่ยฉางเสียที แต่กลับเป็นจินอันไจ้ที่จะต้องอยู่ที่นี่ต่ออีกสามวัน หลังผ่านเรื่องในคืนนี้ไป ต้วนหลิง…เขาจะกลับมาในคืนนี้หรือไม่?นางควรรอเขากลับมาแล้วค่อยพักผ่อน หรือจะไม่รอเขาดี? เขาเองก็ใช่ว่าจะกลับมาเสมอไป ขณะหลินถิงกำลังเคลิ้มจะเข้าสู่นิทรา ต้วนหลิงก็กลับมา นางรีบตั้งสติ ตรงรี่ไปเทน้ำชาให้เขาอย่างคล่องแคล่ว เขาช่วยสหายของนางอย่างจินอันไจ้ การที่นางจะเทน้ำให้เขาสักถ้วยถือเป็นเรื่องสมควร “เป็นอย่างไรบ้าง?”นางวิตกว่าตอนจดชื่อขึ้นบัญชีของจินอันไจ้กับองครักษ์เสื้อแพรจะมีปัญหาใดหรือไม่ หลินถิงเงยหน้ามองเขา ต้วนหลิงกลับมาก็อาบน้ำเสียแล้ว ครานี้สวมอาภรณ์สีน้ำเงินอ่อน ท่ามกลางแสงเทียนที่ส่องสลัว ใบหน้าคมคาย ริมฝีปากอ่อนระเรื่อ งามสะดุดตา ราวกับปีศาจที่ล่อลวงวิญญาณเขาดื่มน้ำที่นางส่งให้ แย้มริมฝีปากเล็กน้อย ลูกกระเดือกเคลื่อนไหวตรงหน้าหลินถิง นางรีบหลุบตาลงโดยไม่ให้เห็นพิรุธต้วนหลิงดื่มเสร็จช้าๆ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “ข้าจัดการให้คุณชายจินเรียบร้อยแล้ว หากเขาไม่ล้มป่วยภายใน
