สามวันนี้ ก็ออกจากถนนเป่ยฉางได้”น้ำเสียงของเขาทำให้หลินถิงสบายใจ เห็นได้ชัดว่าตอนลงทะเบียนกับองครักษ์เสื้อแพรไม่เกิดปัญหา นางลอบถอนใจอย่างโล่งอก“คืนนี้ต้องรบกวนท่านแล้ว ขอบคุณมาก” ถึงแม้จินอันไจ้จะกล่าวขอบคุณเขาไปแล้ว แต่นางก็ต้องกล่าวอีกครั้งด้วยตัวเองต้วนหลิงนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง จึงพยักหน้ารับช้าๆ ถือเป็นการตอบคำขอบคุณแทนนาง เขาถอดกวานหยกที่ปักเกล้ามา เสียงกระดิ่งเล็กที่หุ้มไว้ด้วยขนนกสีขาวพลันดังแว่วในห้องอันเงียบสงบ หลินถิงเหลือบตามอง เพิ่งสังเกตว่ากวานหยกนั้นคือของขวัญที่นางเคยให้เขาเห็นผู้อื่นใช้ของที่ตนมอบให้ ใจย่อมอิ่มเอม นางก็ไม่ต่างกัน ถึงตอนซื้อจะเจ็บใจเงินที่เสียไป แต่ในเมื่อเสียไปแล้วก็ควรรู้จักชื่นชมตอนที่เขาถอดกวานหยกออก เส้นผมยาวก็ไหลรินลงมา ร่วงพาดผ่านมือของเขาที่ยังไม่ทันเก็บกลับไป หลินถิงมองตามมือของเขา นิ้วเรียวยาวดุจหยกกับกวานหยกสีเขียวสลักกลมกลืนกันดุจภาพวาด น่าชื่นชมยิ่งนักต้วนหลิงวางกวานลงบนโต๊ะ จากนั้นจึงถอดสายคาดเอววางไว้เช่นกัน แล้วเดินไปยังเตียงนอน นั่งลง พลางเหลือบมองหลินถิงที่ยังยืนอยู่กลางห้อง “เหตุใดเจ้าไม่พักผ่อนเสียที?”นางขยับตัว แต่ไม่ได้เดินไปที่เตียง กลับเดินไปยังเก้าอี้หล่อฮั่นด้านข้าง “คืนนี้ข้านอนที่เก้าอี้หล่อฮั่น”“เหตุใดหรือ?”“ข้าเคยบอกแล้วมิใช่หรือ ว่าข้านอนดิ้น อาจรบกวนการพักผ่อนของท่าน”ต้วนหลิงเอ่ยเสียงเรียบ “ข้าก็เคยกล่าวแล้วว่าเราควรปรั
