บตัวเข้าหากัน เจ้ากลัวจะรบกวนข้าจริงๆ หรือว่าเพราะเจ้าได้พบกับคุณชายจินในวันนี้…เลยไม่กล้า ไม่อาจนอนร่วมเตียงกับข้าได้?”เขาจ้องมองนาง ดวงตาพร่าเรืองเรื่อยามต้องแสง ดูคล้ายมีเงาไหวรำไร “หากเพราะอย่างแรก เจ้าก็มานอนเถอะหากเพราะอย่างหลัง ข้า…”หลินถิงรีบขึ้นเตียงในทันที นางแสดงออกชัดแจ้งว่าเพราะเหตุผลแรก พลางปลดเชือกมัดผมออกจากศีรษะทีละเส้น “ท่านมัวแต่จัดการงานหลวงมาทั้งวัน ตอนหัวค่ำยังต้องพาจินอันไจ้ไปหาที่พักอีก คงเหนื่อยมากแล้ว รีบพักผ่อนเถิด”เชือกผูกผมมีหลายเส้น หลินถิงรวบไว้ในมือ ตั้งใจจะแกะให้หมดก่อนซุกไว้ใต้หมอน ทว่าไม่ทันแกะหมด เส้นหนึ่งก็หลุดจากมือ ร่วงลงบนใบหน้าของต้วนหลิง ตรงมุมปากพอดี ต้วนหลิงนิ่งไปเล็กน้อย กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเส้นผมอบอวลใกล้ปลายจมูก คล้ายจะซึมเข้าไปในร่างหลินถิงรีบเอ่ยขอโทษ พลางโน้มตัวเก็บเชือกมัดผมกลับมา เส้นผมปลิวผ่านมือที่เขาวางแนบลำตัว เขาเผลอกำมือแน่น แต่ปลายผมกลับไหลหลุดจากซอกนิ้วหลินถิงเอนตัวลงนอนบ้าง นางใช้ปลายเท้าเกี่ยวผ้าห่มจากปลายเตียง ก่อนจะเอื้อมมือคว้ามาคลุมถึงคอ แล้วกดมุมผ้าไว้แน่นที่เอวกับหลัง ห่มอย่างมิดชิด เพื่อไม่ให้ยามหลับจะรู้สึกหนาวอีก แม้คืนนี้อากาศจะเป็นปกติก็ตาม“ข้าจะนอนอย่างสงบเรียบร้อยแน่นอน คืนนี้ไม่รบกวนท่านอีกเด็ดขาด”ต้วนหลิงหันหน้ามองนางที่ห่มคลุมจนเหมือนดักแด้ ก่อนจะพลิกตัวหันมาเผชิญหน้านาง เส้นผมสีดำสนิทของเขาร่วงระเนระนาดบนเต
