? ช่างน่าขันนัก!”“เขาไม่ได้ถูกข้านำเข้ามา เขาเผลอเดินเข้ามาเอง” เสียงของต้วนหลิงยังคงสงบ“ท่าน!”ต้วนหลิงยังคงนิ่งเฉย “เวลาดึกแล้ว ท่านผู้ตรวจการตรวจเสร็จก็ควรกลับได้แล้ว”“ข้าจะพาเขากลับไปด้วย!”ต้วนหลิงกล่าวอย่างสุภาพ “ท่านผู้ตรวจการ อย่าลืมว่าใต้หล้าคำสั่งของฮ่องเต้คือที่สุด พระองค์ทรงมอบหมายให้ตงฉ่างเพียงแค่สนับสนุนเท่านั้น มิได้ให้มีอำนาจครอบถนนเป่ยฉาง หากท่านต้องการพาเขาไป ก็เชิญไปกราบทูลเบื้องพระพักตร์ก่อนเถิด”ทั้งสองยืนประจันหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง ต้าเสวี่ยหนีสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป ดูจากท่าทางมิได้มีความคิดจะเข้าวังไปแจ้งความแต่ประการใด ต้วนหลิงเพียงส่งองครักษ์ติดตามไปสองคน ส่วนตนยังคงยืนอยู่ที่หน้าห้องของจินอันไจ้หลังจากต้าเสวี่ยหนีจากไปแล้วต้วนหลิงเอ่ยว่า “รบกวนเวลาพักผ่อนของท่านแล้ว คุณชายจิน”จินอันไจ้ตอบกลับด้วยมารยาท “ท่านต้วนทำหน้าที่ ย่อมมิอาจกล่าวว่าเป็นการรบกวน กลับเป็นข้าที่เกือบทำให้ท่านต้องรับเคราะห์ไปด้วย”ต้วนหลิงยิ้มบางเบา สายตาอ่อนโยนแต่คล้ายมีอะไรแฝงอยู่ในแววตา “ท่านพูดเกินไป หากไม่มีเรื่องอื่น ข้าขอตัวก่อน”“ขอให้ท่านเดินทางโดยสวัสดิภาพ”***เมื่อออกจากโรงเตี๊ยมของจินอันไจ้แล้ว ต้วนหลิงยืนครู่หนึ่งบนถนน ทอดสายตามองหิมะที่ตกบางเบาก่อนจึงไปชำระกาย แล้วกลับมายังโรงเตี๊ยมของหลินถิงเมื่อผลักประตูเข้าไป พบว่านางได้หลับสนิทไปแล้ว ท่านอนของนางเป็นแบบนอนคว่ำ ผมยาวสยายลงแนบไห
