ล่ปิดบางส่วนของใบหน้า ต้วนหลิงนั่งลงข้างเตียง ค่อยๆ ใช้มือแหวกผมที่บังใบหน้านางออก เผยให้เห็นเค้าหน้างดงามผ่านไปครู่ใหญ่ เขาเอื้อมมือใช้ปลายนิ้วไล้ผ่านหน้าผากของนางเบาๆ ผ่านเปลือกตาบาง รับรู้ทรงกลมของดวงตาแล้วลูบไล้ลงมาถึงจมูก และริมฝีปากที่ปิดสนิทของนาง หลินถิงในยามฝันรู้สึกคันนิดหน่อย พลิกหน้าหนี แล้วฟาดมือลงเหมือนไล่ยุง ฉาดเข้าให้ที่หลังมือของต้วนหลิงต้วนหลิงหาได้ถอนมือไม่ นิ้วมือกลับไปแตะเปลือกตานางอีกครั้ง ดั่งครุ่นคิดสิ่งใดอยู่ นางหลับสนิท มิรู้ตัวแม้แต่น้อย ครึ่งชั่วยามผ่านไป ในที่สุดต้วนหลิงก็นอนลงข้างกายนาง***รุ่งอรุณ หลินถิงลุกขึ้นแต่เช้า แต่ต้วนหลิงลุกก่อนแล้ว กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะน้ำชา หลังจากผ่านไปทั้งวันทั้งคืน อาการไข้ของนางหายดีแล้ว วันนี้คือวันออกจากถนนเป่ยฉาง“ท่านต้วน ท่านจะเป็นผู้พาข้าออกไปหรือไม่?”ต้วนหลิงละสายตาจากหน้าต่าง หมุนถ้วยน้ำชาในมือ “ใช่”หลินถิงกลัวทำให้เขาต้องรอนาน รีบลงจากเตียงมาเก็บของ เสียงของนางเบาใส ด้วยความอารมณ์ดี “ดีเลย! รอสักครู่”ของที่ต้องเก็บก็มีแค่เสื้อผ้าไม่กี่ชุดเท่านั้น หลินถิงยัดทุกอย่างลงในห่อผ้า มัดปมแล้ววางไว้ข้างตัว ล้างหน้าแปรงฟันด้วยน้ำที่องครักษ์นำมาให้“เรียบร้อยแล้ว!”ต้วนหลิงมองดูนางทำทุกอย่างรวดเร็ว “ไม่กินอาหารเช้าก่อนหรือ?”หลินถิงอยากกลับจวนจนออกนอกหน้า จะให้กินอาหารเช้าในที่น่าเบื่อเช่นนี้อีกหรือ? ที่จวนยังมีมารดาและเถาจูรอท
