่มาที่นี่ได้อย่างไร”ต้วนหลิงเหมือนจะพูดเล่นจริงๆ จึงไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องนี้ต่ออีก เขาถอยห่างออกมาเพียงเล็กน้อย แต่แล้วจู่ๆ ก็โน้มตัวเข้ามาใหม่ ริมฝีปากแตะลงบนกลีบปากที่หลินถิงเม้มแน่น ปลายลิ้นเขาไล้เลียเบาๆ ที่มุมปากของนาง หลินถิงไม่ขยับเท้า แต่แหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย มือที่พยายามจะคว้าเอาผ้าคลุมหน้าที่ถูกเขาดึงออกกลับคืนมากลับไปไม่ถึง เพราะเขาทั้งขายาวและมือยาวกว่านาง จึงได้แต่ยอมแพ้ นางรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองหายใจร้อนกว่าตอนป่วยเสียอีกหลินถิงพยายามควบคุมลมหายใจ “ข้ายังป่วยอยู่ หากทำเช่นนี้……ท่านจะติดเอาได้นะ”พูดตามตรง นางไม่เคยคิดจะจูบคนที่ป่วย ต้วนหลิงคงเห็นนางหน้าตาดูดีขึ้นจนลืมว่าเมื่อตอนเช้านางยังเป็นไข้อยู่เขาเลิกคิ้ว มือยังคงลูบผ้าคลุมหน้าเบาๆ ดวงตาจ้องมองนางแน่วนิ่ง “ที่เจ้าหลบเมื่อครู่ เพราะเรื่องที่เจ้าป่วยอยู่ใช่หรือไม่?”หลินถิงลังเลเล็กน้อย “อืม”ต้วนหลิงพยักหน้า “ก็จริง เจ้าชอบข้า จะหลบข้าทำไม ที่หลบก็เพราะป่วยอยู่”อีกแล้ว……แต่หลินถิงก็เริ่มชินกับคำว่า “เจ้าชอบข้า” ของเขาแล้ว ถึงขั้นไม่คิดจะเถียง ได้แต่พยักหน้าหงึกๆสีหน้าราวกับบอกว่า “ท่านว่าถูกแล้ว”นางเลือกคำพูด “ท่านเป็นองครักษ์เสื้อแพรที่ดูแลถนนตะวันออกกับถนนเป่ยฉาง หากเกิดไข้ขึ้นมา แม้ไม่ใช่โรคระบาด แต่เป็นไข้ธรรมดา คนข้างล่างก็จะตื่นตระหนกกันหมด”ต้วนหลิง “ติดก็ให้มันติดไป……”ยังไม่ทันขาดคำ เขาก็ฉวยจังหวะที่นางเผลออ้าปากเ
