ล็กน้อยจากการพูด เพื่อแทรกลิ้นเข้ามา จูบนางลึกซึ้ง หลินถิงเบิกตากว้าง นางนึกว่าเขารู้เหตุผลแล้วจะหยุด ที่ไหนได้ กลับจูบลึกลงไปอีก เขาไม่กลัวติดไข้จากนางเลยหรือ?ยังไม่ทันให้หลินถิงได้คิดต่อ ต้วนหลิงก็ปล่อยมือจากผ้าคลุมหน้า เอื้อมมาประคองท้ายทอยของนางไว้ ลิ้นไล้ลากผ่านปลายลิ้นของนาง ดึงเข้าปากของตนให้แนบสนิท เป็นการจุมพิตที่ราวกับต้องการให้นางผสานรวมอยู่ในร่างของเขาชั่วขณะหลินถิงรู้สึกราวกับลิ้นและริมฝีปากของตนถูกเขาไล้เลียซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใกล้เสียจนสัมผัสกันไร้ซึ่งระยะห่าง นางได้ยินเสียงเขากลืนน้ำลายของนางเหมือนกับดื่มชาธรรมดาจูบครั้งนี้ยาวนานกว่าทุกครั้ง……แล้วไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร หลินถิงก็ถูกเขาอุ้มขึ้นไปนั่งบนโต๊ะ แต่ด้วยความสูงที่ต่างกันต้วนหลิงยังคงต้องโน้มตัวลงมาเพื่อจูบนางจากด้านล่าง เขาเงยหน้าขึ้นจูบอย่างลึกซึ้ง ท่วงท่าเช่นนี้ทำให้ดูราวกับเป็นนางที่เป็นฝ่ายรุกเข้าไปหาเขาและแล้ว……ความลุ่มหลงก็แผ่ซ่านไปถึงจุดที่นางเริ่มรู้สึกว่าควรหยุดได้แล้ว แต่ก่อนจะได้พูดอะไร ต้วนหลิงก็เบี่ยงหน้าออก ก่อนจะก้มลงวางคางไว้บนบ่าของนาง ราวกับใช้ร่างนางพักพิงคลายอารมณ์ผ่านไปพักหนึ่ง เขาจึงค่อยๆ ผละออก ใช้ผ้าเช็ดเบาๆ ตรงมุมปากนาง เช็ดคราบน้ำลายที่หลงเหลือจากจุมพิตเมื่อครู่ หลินถิงรู้สึกว่าปากของตนยังคงอบอวลด้วยกลิ่นไม้หอม ช่างเย้ายวนใจนักนางเห็นว่าเขาเช็ดช้าเกินไปจนรู้สึกจั๊กจี้ จึงแย่งผ้ามาเช็ดเองอย
