รือ?”หลินถิงเบิกตากว้าง “พูดอะไรน่ะ เป็นไปได้ยังไง เขาอยู่โรงเตี๊ยมท้ายถนนนะ อาหารนี้ก็เป็นองครักษ์เสื้อแพรนำมาให้ข้า”ต้วนหลิงหัวเราะเบาๆ “ถึงอยู่ท้ายถนน แล้วอย่างไรเล่า? เขามีขาย่อมเดินมาได้ ข้าพบเขาที่ชั้นล่างเมื่อครู่ เจ้ารังเกียจไม่ให้ข้าอยู่เป็นเพื่อน เพราะต้องการให้เขามาแทนหรือ?”ถูกจับได้อีกแล้ว? แล้วครั้งนี้จับได้อย่างไร? จินอันไจ้บอกว่าปิดกลิ่นอายหมดแล้ว หากมิใช่กลิ่น เช่นนั้นจะด้วยอะไรอีก? วิธีจดจำผู้คนของต้วนหลิง เหตุใดจึงมากมายนัก? หลินถิงกล่าวไม่ออกต้วนหลิงพลันยกมือถอดผ้าปิดหน้าของนาง แล้วโน้มตัวลงหมายจะจุมพิต แต่นางเบือนหน้าเลี่ยง สิ่งแรกที่นางนึกได้คือ ตนยังไม่หายดี หากใกล้ชิดมากเกินไปอาจติดต่อกันได้ และเพราะนางหันหน้า จึงทำให้ริมฝีปากของต้วนหลิงเฉียดผ่านใบหูของนางต้วนหลิงชะงักไปชั่วครู่ คล้ายไม่คาดคิดว่านางจะหลบ ทว่าเขาไม่ถอยออก หากแต่โน้มตัวลง ขบใบหูนางเบาๆเดิมทีตั้งใจจะกัดให้เจ็บ แต่สุดท้ายกลับเปลี่ยนใจ ใช้ปลายลิ้นไล้ผ่าน ปิดท้ายด้วยการดูดดึงกลีบหูนุ่มนวล ราวกับความรู้สึกละมุนละไมจากใจจริง
