คุณชายจินมาที่นี่เมื่อสองวันก่อนใช่หรือไม่?”เพราะเขามาที่นี่เฉพาะเวลากลางคืน จึงไม่แน่ว่าจินอันไจ้อาจแวะมาในยามกลางวันหลินถิงตอบโดยไม่ลังเล “ไม่ เขาเพิ่งมาวันนี้เอง สองวันก่อนหน้านั้น เขาไม่ได้มา”เรื่องนี้เป็นความจริง นางมิได้โกหกต้วนหลิงถามขึ้นอย่างไม่ให้ทันตั้งตัว “แล้วเจ้าอยากให้ข้าจัดการกับคุณชายจินอย่างไรดี?”หลินถิงนิ่งเงียบ ไม่กล่าวคำใด จะให้จินอันไจ้ถูกกองพิทักษ์หลวงควบคุมตัวไปหรือ? หรือจะให้ต้วนหลิงปล่อยเขาไปดี? หากเลือกอย่างแรก จินอันไจ้ย่อมต้องเผชิญภัยใหญ่หลวง หากเลือกอย่างหลัง ต้วนหลิงก็อาจถูกกล่าวหาว่าใช้อำนาจโดยมิชอบ หลินถิงย่อมเลือกไม่ลง ยิ่งไปกว่านั้น ต้วนหลิงหาได้ติดหนี้บุญคุณนางไม่ จึงไร้ความจำเป็นที่จะยื่นมือเข้าช่วยเหลือหนทางที่สมบูรณ์แบบที่สุดในยามนี้คือ-ต้วนหลิงไม่ล่วงรู้ว่าคืนนี้จินอันไจ้เคยมาเยือน หากเขาสามารถหลบหนีไปได้โดยไม่มีใครรู้เห็น เช่นนั้นก็ไม่มีใครกล่าวโทษต้วนหลิงได้ว่าเอื้อเฟื้อเกินควร แต่แล้ว……เขากลับเปิดตู้เสื้อผ้าออก หลินถิงปวดศีรษะยิ่งนักต้วนหลิงจ้องมองนางอย่างพินิจ ก่อนเอ่ยอย่างหยั่งเชิง “เจ้าต้องการให้ข้าปล่อยคุณชายจินไปหรือ? ก่อนหน้านี้เมื่อเจ้าถูกกักอยู่ในถนนเป่ยฉาง ข้าถามเจ้าว่ามีเรื่องใดอยากบอกข้าหรือไม่ เจ้ากลับไม่เอ่ยสักคำว่าจะให้ข้าปล่อยเจ้าไปแต่วันนี้กลับอยากให้ข้าปล่อยคุณชายจิน?”หลินถิงถึงกับตะลึง ที่แท้คำถามนั้นของต้วนหลิงในวันนั้นมี
