ินเล่นสบายดั่งท่านว่าไม่”ต้วนหลิงหันไปมองเขา ก่อนจะหันกลับมามองหลินถิงที่มีเหงื่อผุดเช่นเดียวกัน กล่าวถามด้วยท่าทางครุ่นคิด“เมื่อครู่นี้เจ้าขอให้เขาซ่อนตัวไว้ เพราะกลัวว่าเขาจะถูกกักตัวเช่นเดียวกับเจ้าหรือ?”หลินถิงจนด้วยคำพูด “อืม”ขณะนี้เลือดในแขนขาของจินอันไจ้ไหลเวียนกลับมาเป็นปกติแล้ว แต่เขายังคงยืนนิ่ง ไม่ได้เคลื่อนไหวใดๆ เฝ้าดูว่าต้วนหลิงจะจัดการเรื่องนี้อย่างไรต้วนหลิงผลักบานหน้าต่างที่เปิดอยู่เพียงครึ่งให้กว้างขึ้น แลเห็นเหล่าองครักษ์ในเครื่องแบบที่กำลังลาดตระเวนอยู่บนถนนเป่ยฉาง ปลายนิ้วเคาะขอบหน้าต่างเบาๆ แล้วเอ่ย “เจ้าถูกกักไว้ในถนนเป่ยฉางเองก็ยังไม่ปริปากบ่นสักคำแล้วเหตุใดจึงเป็นห่วงว่าเขาจะถูกกัก?”หลินถิงสบตากับจินอันไจ้ครู่หนึ่ง ก่อนจะรวบรวมความกล้ากล่าว “เขากับข้า……สถานะต่างกัน”สถานะของเขาต่างจากนางจริงๆ เขาคือองค์ชายแห่งราชวงศ์ก่อนหน้า หากถูกจับตัวได้จะถูกตรวจสอบอย่างละเอียด หากถูกพบตัวตนที่แท้จริง อาจไม่มีโอกาสออกจากที่นี่ได้อีกเลย ผิดกับนางที่อย่างไรเสีย อีกสามวันก็ได้รับอนุญาตให้เดินทางกลับได้ต้วนหลิงหันกลับมาจ้องนาง ใบหน้ายังเปื้อนยิ้มอ่อนโยน “เช่นนั้นสิ่งที่แตกต่างคือ เจ้าติดโรคได้ยาก ส่วนคุณชายจินติดง่ายใช่หรือไม่ จึงไม่สามารถถูกกักไว้ที่ถนนเป่ยฉางนี้ได้?”หญิงสาวผู้มากความสามารถในการโต้ตอบกลับเงียบงันไปทันทีต้วนหลิงค่อยๆ เดินกลับมา ก้าวช้าๆ มาหยุดตรงหน้าหลินถิง “
