ถืออำนาจยกเว้นโทษลอบเข้ามาได้ แต่เพื่อความปลอดภัยของราษฎรคนอื่นๆ ท่านก็ต้องพำนักอยู่ในถนนเป่ยฉางครบสามวันก่อนเช่นกัน จึงจะออกไปได้”จินอันไจ้พยักหน้า “ตกลง ขอบคุณท่านต้วน เช่นนั้นข้าจะพักที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้ ยังมีห้องว่างอยู่หรือไม่?”หลินถิงร้อนรน รีบขยับปากส่งคำพูดไร้เสียงว่า “ไม่กลัวถูกกองพิทักษ์หลวงตรวจพบตัวจริงหรือ?”ตั้งแต่มาถึงเมืองหลวง เขาใช้ชื่อปลอมที่เตรียมไว้อย่างดี ผ่านการตรวจสอบเบื้องต้นก็ไม่มีปัญหา ทว่าเมื่อตรวจอย่างละเอียดขึ้น ก็ยากจะคาดเดาผลลัพธ์ต้วนหลิงหันหลังให้จึงมองไม่เห็น แต่จินอันไจ้ที่อยู่ตรงหน้านางกลับเห็นชัด เขาสบตานางอย่างสงบ สีหน้าเหมือนจะบอกว่า “ใจเย็นไว้ หากกองพิทักษ์หลวงตรวจจับตัวจริงข้าได้ง่ายดายนัก ข้าคงไม่รอดมาถึงวันนี้แล้ว ไหนๆ ก็มาแล้วก็อยู่ให้สงบเถิด”หลินถิงก็พยายามกลั้นความวิตกในใจไว้ ผ่านไปครู่หนึ่ง ต้วนหลิงจึงกล่าวตอบ “โรงเตี๊ยมแห่งนี้ไม่มีห้องว่างแล้วเจ้าคงต้องไปพักยังที่อื่น”ถ้าเป็นไปได้ นางก็อยากให้เขาพักที่นี่ด้วยกัน เมื่อเกิดเหตุไม่คาดฝันใดๆ จะได้คอยช่วยเหลือกันได้ทันท่วงทีหลินถิงจึงรีบกล่าว “ไม่มีหรือ? ตอนกลางวันข้าพบกับคนของกองพิทักษ์หลวงที่เอาอาหารมาให้ ข้าเพิ่งพูดคุยกับเขา เขายังบอกเลยว่าชั้นบนของโรงเตี๊ยมยังมีห้องว่างอยู่ห้องหนึ่ง”ต้วนหลิงหัวเราะเบาๆ อย่างนุ่มนวล คล้ายชื่นชม “เจ้าช่างพูดคุยกับผู้คนได้ดียิ่ง…แล้วเจ้าไปคุยกับเขาตอนไหนหรือ?
