”“ตอนรับอาหารกลางวัน”เขาพยักหน้าเข้าใจ “ที่แท้เป็นเช่นนี้ ห้องที่เจ้าว่าถูกจองในตอนค่ำไปแล้ว ปัจจุบันที่ปลอดภัยและยังมีห้องว่างอยู่อยู่ที่ปลายถนนเป่ยฉาง”หลินถิงเผยสีหน้าผิดหวัง โรงเตี๊ยมที่นางพักอยู่นั้นอยู่ต้นถนน หากจินอันไจ้ต้องไปพักที่ปลายถนน เช่นนั้นก็ห่างไกลกันมาก ถนนเป่ยฉางมิใช่ถนนสั้นๆ แต่ก็จนใจ ไม่อาจทำอะไรได้ยิ่งไปกว่านั้น จะเปลี่ยนห้องกับผู้อื่นอย่างตามใจไม่ได้ เพราะมิอาจแน่ใจได้ว่าคนก่อนหน้าเคยติดโรคหรือไม่ แม้สามารถใช้ยาชำระล้างห้องพักได้ก็จริง แต่ต้องรอให้ผู้คนในรอบนี้ออกไปเสียก่อน กองพิทักษ์หลวงถึงจะทำความสะอาดทีเดียวทั้งชุดต้วนหลิงเตือนขึ้นอีก “อีกอย่างหนึ่ง-คุณชายจิน หากท่านได้เข้าพักในโรงเตี๊ยมภายในถนนเป่ยฉางแล้ว ตลอดสามวันนั้น ห้ามออกจากโรงเตี๊ยมเด็ดขาด หากฝ่าฝืนจะถือว่าพยายามหลบหนี กองพิทักษ์หลวงมีสิทธิ์ลงโทษทันที”หลินถิงย่อมรู้ดี เรื่องนี้นางก็เคยเห็นมาก่อน มีชายหนุ่มคนหนึ่งก่อความวุ่นวายบนถนน ก็ถูกกองพิทักษ์หลวงจับไปลงโทษแล้ว ราษฎรคนอื่นๆ ก็เห็นด้วยกับมาตรการนี้พวกเขาเกรงว่าผู้ที่ยังไม่แน่ชัดว่าจะติดโรคหรือไม่ จะหลุดรอดไปนอกถนนแล้วนำโรคไปแพร่ให้ผู้อื่น จึงเห็นว่าการควบคุมอย่างเข้มงวดของทางการนั้นถูกต้องแล้วต้วนหลิงมองสบตาหลินถิงแวบหนึ่ง กล่าวเรียบๆ “หมายความว่า คุณชายจินไม่อาจกลับมาเยี่ยมเยียนนางได้อีกมิฉะนั้นหากถูกพบเข้า ข้าก็ช่วยท่านไม่ได้อีก”หลินถิง : “……”จิ
