มิให้เห็นชัดเปลี่ยนเสร็จแล้ว เขากลับไม่รีบร้อนออกมา แต่ยืนอยู่หลังม่าน มองแผ่นหลังของหลินถิงเช้านี้เมื่อนางเบียดเข้ามา เขาก็ตื่นทันที มองนางซุกอยู่ในอ้อมอก มองนางกอดเขาแน่นดุจปลาหมึก เกาะแน่นยิ่งกว่าครั้งไหนๆในตอนที่ร่างกายเริ่มตื่นตัว สิ่งแรกที่เขาคิดคือการรีบถอยออก แต่เพียงนางขยับกายเพียงน้อย เขากลับทำไม่ลงเสียแล้ว……ต้วนหลิงกดสายตาลง ก่อนจะทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เดินออกมา“ข้าขอตัวก่อน”หลินถิงเห็นเขาไม่กล่าวถึงเรื่องเมื่อครู่ นางเองก็ไม่พูดอะไร เปิดประตูให้ “เชิญท่าน”นางไม่กล้าถามว่าเขาจะมาหาอีกในคืนนี้หรือไม่ ถามตอนนี้ก็ดูเหมือนจะมีนัยแปลกๆ แฝงอยู่ เขาสวมชุดเรียบร้อย สีหน้าสงบนิ่ง แม้รูปโฉมยังคงหล่อเหลา แต่ไม่อาจเห็นเค้าร่างยั่วยวนเหมือนเมื่อครู่บนเตียงได้อีกเลยก่อนออกจากห้อง เขาหยุดฝีเท้าแล้วกล่าว “วันนี้ข้าตรวจตราถนนเป่ยฉาง”……หรือว่านี่หมายความว่า คืนนี้เขาจะมาอีก? ดวงตาหลินถิงสั่นไหวเล็กน้อยแต่เขากลับเอ่ยต่อ “แต่คืนนี้ข้าต้องอยู่ที่กรมเหนือ เพื่อจัดการราชกิจ จึงจะไม่มาที่นี่”นางรู้สึกประหลาดใจเหมือนสามีบอกภรรยาว่าคืนนี้จะไม่กลับบ้านเลยทีเดียว……ไม่สิ ต้องเป็นเพราะนางคิดมากไปเองแน่หลินถิง “อืม” เบาๆ แล้วมองเขา ก่อนจะเอื้อมมือคว้าชุดของเขาไว้ “ท่านยังมิได้สวมผ้าปิดหน้า”นางเคยพูดเรื่องนี้แล้วเมื่อตอนถูกกักกัน ว่าขอให้เขาสวมผ้าปิดหน้าทุกครั้งที่จะออกไปข้างนอก ทุกครั้งที่ต้วน
