หลิงมาหานางในสองวันที่ผ่านมา เขาจะอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า หรือฉีดยาสมุนไพรป้องกันเสมอ ซึ่งดูแล้วก็ถือว่าเขาระวังดีมาก ทว่า……เหตุใดจึงไม่ยอมสวมผ้าปิดหน้าเลย?นางเคยคิดว่า บางทีเขาอาจสวมอยู่ตอนยังไม่เคาะประตู แล้วจึงถอดออกหลังเห็นนาง แต่วันนี้เห็นว่าเขาออกจากห้องโดยไม่สวมจริงๆ ก็อดทนไม่ไหวอีกต่อไป หลินถิงหยิบผ้าปิดหน้าที่ตนไม่เคยใช้ยัดใส่มือเขา“อันนี้ยังไม่เคยใช้ ท่านสวมไว้ก่อนเถิด อย่าได้ประมาท คิดว่าโรคระบาดจะไม่ติดท่าน”……หากท่านติดโรคขึ้นมา แล้วมาหาข้า ข้าก็จะติดไปด้วยมิใช่หรือ?แม้นางจะซาบซึ้งในน้ำใจของเขาที่ละงานราชการมาดูแล แต่ความปลอดภัยสำคัญกว่า นางไม่อยากให้เขาติดโรคและไม่อยากให้ตนต้องติดไปด้วยเช่นกัน หลินถิงรับดาบซิ่วชุนจากเขาไว้ในมือ เพื่อให้เขาว่างไปสวมผ้าปิดหน้า ภายใต้แววตามุ่งมั่นของนาง ปลายนิ้วของต้วนหลิงเคลื่อนไหวเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ยกมือขึ้นสวมผ้าปิดหน้าเมื่อผ้าปิดหน้าคลุมท่อนล่างของใบหน้า ดวงหน้าส่วนบนของเขาก็ยิ่งโดดเด่น ไรผมตรงกลางหน้าผากดูเรียบร้อยคิ้วตาเฉียบคมดุจวาด ถึงจะสวมผ้าปิดหน้า แต่ก็ยังไม่อาจกลบความงามได้ หลินถิงลูบลายสลักบนปลอกดาบซิ่วชุนไปมาเงียบๆ พอเห็นว่าเขาสวมผ้าปิดหน้าเรียบร้อย จึงยื่นดาบคืนให้ ต้วนหลิงรับไว้โดยไม่กล่าวคำใด ก่อนจะหมุนกายจากไปอย่างสงบเมื่อต้วนหลิงจากไปแล้ว หลินถิงจึงรับอาหารที่องครักษ์เสื้อแพรนำมาให้ ปิดประตูลง แล้วเริ่มคลุ้มคลั่งเงียบๆ
