ั้งเพราะฤทธิ์ยาแค่เพียงหนึ่งชั่วยาม อีกทั้งการหลับโดยไร้สติ หากเกิดเหตุอันใดขึ้น เช่นมีคนติดโรคแอบเล็ดลอดเข้ามา นางคงไร้ทางรอด ไม่ทราบเพราะเหตุใด คืนนี้หลินถิงกลับหลับสนิทเร็วกว่าทุกคืน***รุ่งเช้า พระอาทิตย์ลอยสูงนางจึงตื่นขึ้นมา เมื่อรู้สึกตัว นางพบว่าต้วนหลิงมิได้อยู่ในห้องแล้ว ราวกับเรื่องราวเมื่อคืนเป็นเพียงความฝัน ทว่าโคมไฟที่เขาทิ้งไว้บนพื้นกลับยืนยันว่าทั้งหมดนั้นเป็นความจริงหลินถิงสะบัดความคิดทิ้ง ยืดเส้นยืดสาย ลุกจากเตียง สวมผ้าปิดหน้าที่องครักษ์เสื้อแพรให้ แล้วเปิดประตูออกไปดูว่ามีอาหารเช้าหรือไม่ เช่นเดียวกับเมื่อวาน มีข้าวพร้อมน้ำหนึ่งอ่างวางอยู่หน้าประตู นางรีบเก็บเข้าห้อง ลงกลอนประตูแน่นหนา แล้วล้างหน้าแปรงฟันก่อนจะนั่งกินอาหารนางกินช้ามาก ยืดเวลาออกไปให้ยาวที่สุด เพราะเมื่อกินหมดแล้วก็ไม่รู้จะทำอะไรต่อ แต่แม้จะกินช้าเพียงใดอาหารก็หมดลงในที่สุด หลินถิงก็นั่งเหม่ออีกรอบ กระทั่งครึ่งชั่วยามผ่านไป นางจึงหยิบโคมของต้วนหลิงมาเล่น พลิกซ้ายพลิกขวาดูวิธีประกอบ อีกครึ่งชั่วยามถัดมา โคมเกือบพัง นางจึงหยุดเล่นนางคิดไม่ตกว่าควรเอ่ยปากขอต้วนหลิงให้นำหนังสือมาให้ดีหรือไม่ ถึงจะยอมช่วยก็คงไม่ใช่วันนี้ เพราะวันนี้เขาตรวจตราถนนตะวันออก หาใช่ถนนเป่ยฉางไม่ ต้องรอถึงพรุ่งนี้ ถึงจะได้พบหน้าอีกครา และพรุ่งนี้ก็ครบกำหนดกักตัวแล้วหลินถิงถอนหายใจยาว ยุคปัจจุบันหากถูกกักตัว ยังพอมีมือถือให้เล่
