ปากบ่น เสียงหัวเราะเย็นชาดังขึ้น“ในเมื่อมีโรคระบาดยังไม่ระบาดไปทั้งเมือง เช่นนั้นก็ปล่อยพวกติดโรคไปอีกสักหน่อยก็แล้วกัน หากโรคระบาดกระจายไปทั่วแผ่นดิน ข้าจะดูเสียหน่อยว่าฮ่องเต้ยังจะนิ่งอยู่ได้หรือไม่…”ขันทีน้อยได้ยินดังนั้น ร่างก็สั่นระริกด้วยความหวาดหวั่น เหงื่อเย็นไหลพรากจากไรผม ทว่าก็ไม่กล้าเอ่ยทักเพราะมารดาผู้แก่ชราของเขายังอยู่ในเงื้อมมือของท่านหัวหน้าผู้ตรวจการณ์ด้วยเหตุนี้ ต้าเสวี่ยหนีจึงไม่สนใจว่าขันทีน้อยจะได้ยินแผนการใดหรือไม่ เขายังคงสั่งต่อไปยังองครักษ์ลับ“คืนนี้ เจ้าไปปล่อยผู้ติดโรคที่ถนนฝั่งตะวันตกเสีย ที่นั่นเต็มไปด้วยพวกพ่อค้าแม่ค้า เดินทางไปทั่ว หากติดโรคแล้วจักแพร่ได้เร็ว”“รับบัญชา” องครักษ์ลับน้อมรับต้าเสวี่ยหนีอารมณ์ดี ยืนให้อาหารปลา พลางฮัมเพลงเบาๆ ครู่หนึ่งก็หันมามองขันทีน้อยแล้วกล่าวด้วยเสียงเย็นเฉียบ“เรื่องที่ข้าสั่งให้เฝ้าดูคุณหนูเจ็ดสกุลหลิน อย่าให้เข้าใกล้ถนนทั้งสอง เจ้าทำถึงไหนแล้ว?”ขันทีน้อยหน้าซีดเซียว คุกเข่ารายงาน “เรียนท่านหัวหน้าผู้ตรวจการณ์ คุณหนูเจ็ดสกุลหลินตลอดหลายวันมานี้มิได้ออกจากจวนเลย… แต่เมื่อวานนางออกจากจวน และยังพบว่าข้าน้อยส่งคนไปติดตาม”ต้าเสวี่ยหนีขมวดคิ้วแน่น “ว่าอย่างไรนะ?”“พวกข้าน้อยกลัวว่าจะถูกจับได้ จึงมิได้ตามต่อ ตอนนี้ไม่ทราบว่านางไปที่ใด หรือกลับจวนหลินหรือไม่…”ไม่ทันสิ้นเสียง การรายงานก็กลายเป็นเหตุให้ขันทีน้อยถูกเตะจนล้มกลิ้
