ะหาวิธีรักษาได้เร็วถึงเพียงนี้ ในต้นฉบับนั้น โรคระบาดกินเวลายาวนานจนปราชาชนระส่ำระสาย ก่อนจะได้รับการแก้ไขนางพูดอีก “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ท่านก็อย่าพูดอะไรมั่นใจนักเลย ท่านอย่าเป็นเหมือนจินอันไจ้ ใช้วรยุทธ์สูงส่งของตนดูแคลนทุกสิ่ง ข้าพูดก็ไม่ฟังสักคำ”ต้วนหลิงเดินมาที่เก้าอี้แต่ยังไม่ได้นั่ง สีหน้าเหมือนสงสัย “คุณชายจิน?”“วันนี้เจ้ามิได้กลับกับหลิงอวี่ แล้วไปพบเขามาหรือ?”เขาหัวเราะเสียงเบา เสียงนั้นช่างไพเราะ ชัดเจนราวเสียงระฆัง ดังก้องเข้าหูหลินถิง จนนางรู้สึกเสมือนถูกปลายลิ้นนุ่มสัมผัสผ่าน หลินถิงนั่งตัวตรงโดยไม่รู้ตัว ต้วนหลิงเก็บแท่งจุดไฟวางลง“ข้าได้ยินหลิงอวี่บอกว่า พอถึงประตูวังเจ้าก็แยกกันกับนางเสียแล้ว เจ้าพบคุณชายจินที่หน้าประตูวัง?”หลินถิงใจสะดุ้ง “ข้าพบเขาเมื่อหลายวันก่อน วันนี้ข้าไปทำธุระอื่น ไม่เกี่ยวกับเขา”ต้วนหลิงช่างสังเกตเกินไป นางต้องไม่ให้เขารู้ว่าจินอันไจ้วนเวียนอยู่ใกล้รัชทายาท แถมยังคิดหมายชีวิตรัชทายาทอีกเขามองสีหน้านางดั่งอ่านใจออก แล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย “เจ้าดูเหมือนใส่ใจคุณชายจินนัก”ใส่ใจ? หลินถิงฟังแล้วก็ขัดเคืองใจทันที ยังจำได้ว่าอีกฝ่ายเคยรำคาญนางว่าพูดมาก นางจึงแค่นเสียง“ข้าไม่ได้ใส่ใจเขาสักนิด เห็นหน้าเขาก็เพียงเอ่ยถึงเรื่องถนนตะวันออกเท่านั้น เขายังไม่เห็นสำนึกบุญคุณ กลับว่าข้าพูดมากเสียอีก”ต้วนหลิงมิกล่าวถึงจินอันไจ้อีก “เจ้าถูกกักอยู่ในถนนเป่ยฉาง ไม่อ
