ติดโรคแล้ว 367 คน ส่วนผู้ต้องสงสัยว่าติดโรคมี 1,032คน ผู้ที่ถูกกักตัวอยู่ในถนนตะวันออกและถนนเป่ยฉางรวมกว่า 10,000 คน”ถนนตะวันออกและถนนเป่ยฉางมีปราชาชนอาศัยอยู่จำนวนมาก กลางวันยังมีผู้คนออกมาจับจ่ายซื้อของ ดังนั้นจำนวนหมื่นคนที่ถูกกักไว้ก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติ เมืองหลวงมีปราชากรประมาณ 800,000 คน การกักตัวหนึ่งหมื่นคนนี้ ก็เพื่อปกป้องคนที่เหลือ“ตั้งแต่เริ่มพบโรคระบาดจนถึงวันนี้……มีคนตายแล้วกี่คน?” หลินถิงเผลอเห็นว่าต้วนหลิงหยิบถ้วยที่ตนเองใช้ไปดื่ม รีบเอ่ยห้าม “นั่นถ้วยข้าใช้แล้วนะ”“153 คน” ต้วนหลิงดูเหมือนไม่ได้ยินคำเตือนนาง ยกดื่มจนหมดถ้วยหลินถิงกลืนน้ำลาย ไม่ทันคิดว่าคำพูดเมื่อครู่อาจฟังดูไร้สาระ เพราะที่จริงพวกเขาก็จูบกันหลายครั้งแล้ว……เขาก็สัมผัสตัวนางอยู่ไม่น้อย เรื่องถ้วยน้ำจึงดูเล็กน้อยจนไม่น่าพูดถึงนางเบือนสายตาไปทางอื่น กลอกตาอย่างเงียบงัน ไม่พูดถึงเรื่องโรคระบาดอีก คล้ายถูกใครสักคนกดปุ่มหยุดชั่วคราว ทุกอย่างเงียบสนิทลงทันใดต้วนหลิงวางถ้วยกลับข้างกาน้ำร้อน “ดึกแล้ว ควรพักผ่อนได้แล้ว”หลินถิงได้ยินดังนั้น ก็หันไปมองเตียงนอนโดยไม่รู้ตัว ที่นอนบนเตียงยุ่งเหยิง แสดงรอยยับจากที่นางนอนเมื่อครู่ไม่อาจห้ามใจเอ่ยถามอีกครั้ง “ท่าน……ท่านจะอยู่กับข้าทั้งคืนจริงๆ หรือ?”เขาพยักหน้า “อืม”แม้นมิใช่ครั้งแรกที่หลินถิงอยู่กับต้วนหลิงตามลำพังในยามค่ำคืน แต่นางก็ยังรู้สึกกังวลอยู่เล็กน้อย กล่าวเต
