ต้วนแห่งกองกำลังเฉพาะกิจสินะ?”หลินถิงยังคงรักษากิริยาสำรวม ก้มหน้ามองเพียงพื้นหินไม่กล้าแหงนหน้าขึ้น เนื่องด้วยกฎในวังที่ห้ามมองผู้อาวุโสกว่าโดยไม่รับอนุญาต แม้ใจจริงจะอยากเห็นพราชายาผู้สูงศักดิ์ แต่ก็ต้องอดกลั้นไว้ “เพคะ”พราชายาทรงลูบดอกไม้ข้างกายเบาๆ บังเกิดเสียงผีเสื้อสะบัดปีกหลีกหนีไป “พวกเจ้าทั้งสอง เงยหน้าขึ้นเถิด ไม่ต้องเกรงใจ”ได้ยินเช่นนั้น หลินถิงจึงค่อยๆ เงยหน้าอย่างสำรวม เบื้องหน้านั้นคือทุ่งดอกไม้แสนงาม ดอกไม้นานาพรรณปราชันโฉมกันอย่างสดใส ท่ามกลางหมู่มวลนั้น พราชายาในชุดแพรไหมปักดิ้นทองยืนเด่นอยู่ ทุกอิริยาบถช่างงดงามเปี่ยมสง่าราศีโดยมากแล้ว ผู้คนที่ได้พบพระนางครั้งแรก มักจะจ้องมองแต่พระพักตร์ ไร้ซึ่งสติที่จะชมดอกไม้รายรอบ พระชายาทรงพระพักตร์เรียวยาว รูปหน้าแม้จะไม่จัดว่าสะคราญล่มเมืองในคราแรกที่เห็น หากพอมองนานๆ กลับยิ่งดูงามสง่า งามแบบน่ามองไม่เบื่อ สมฐานะหญิงสูงศักดิ์หลินถิงมิได้มองนาน พราชายาทรงก้าวออกจากทุ่งดอกไม้ มายังศาลาพักผ่อนใกล้ๆ แล้วเชื้อเชิญทั้งสองให้มานั่งด้วยความเป็นกันเอง ต้วนซินหนิงดูมีท่าทางประหม่าเล็กน้อย จึงนั่งแนบอยู่ข้างหลินถิง พราชายาทรงเห็นท่าทีนั้นแต่ก็มิได้กล่าวอันใด เพียงแต่ให้คนจัดชาและขนมมาต้อนรับต้วนซินหนิงดูจะเกรงใจมาก พอได้ขนมจากพราชายาก็ถือไว้นานไม่กล้ากิน จนกระทั่งรวบรวมความกล้าถามขึ้นว่า “ไม่ทราบว่าพราชายาองค์รัชทายาทมีพระประสงค์อันใดถ
