่า“ไว้วันหลังแวะมาดื่มน้ำชาในจวนก่อนค่อยกลับ”ระหว่างที่ต้วนหลิงอยู่ดื่มน้ำชาในจวน หลินซานเยว่และอนุเสิ่นตั้งใจจะมาแสดงความนอบน้อมหมายเอาหน้าด้วยแต่ว่ากลับถูกหลี่จิงชิวถีบออกไปเสียก่อน หลินซานเยว่โกรธจนหน้าดำหน้าแดง แต่ก็ไม่กล้าแสดงอาการอะไรต่อหน้าต้วนหลิงจนเมื่อต้วนหลิงจากไป หลี่จิงชิวก็ไม่ให้หลินซานเยว่แม้แต่กล่าวคำทักทายกับเขาครึ่งคำ หลินซานเยว่เลยหน้าหนาไปหาหลินถิงถึงเรือนถิงหลิง เขาหวังเพียงให้นางช่วยเอ่ยคำดีๆ แก่ต้วนหลิงบ้าง ถึงตอนนี้เขาจะยังมิได้เลื่อนตำแหน่ง ทว่าหากมีคนช่วยเอ่ยปาก ก็ย่อมมีหวังมากขึ้น หลินถิงทำเป็นไม่ได้ยินแม้แต่น้อย ทำเอาหลินซานเยว่โกรธจนสะบัดแขนเสื้อจากไปหลี่จิงชิวชมไม่ขาดปาก “ทำดีแล้วเล่ออวิ๋น! ข้าบอกเจ้าเลย ต่อไปไม่ว่าเขาจะมาหาเจ้าด้วยเรื่องใด เจ้าปฏิเสธเสียเถิด เขาไม่เคยเห็นเจ้าเป็นบุตรสาว เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องเห็นเขาเป็นบิดา!”หลินถิงไม่อยากพูดถึงหลินซานเยว่อีก นางเลยดึงเก้าอี้มานั่ง เปลี่ยนหัวข้อสนทนาแทน “ท่านแม่ ช่วงนี้หากไม่มีธุระใด ก็อย่าออกจากจวนเลยเจ้าค่ะ และให้บ่าวไพร่ของเรานั้นออกจากจวนให้น้อยที่สุดด้วย”อาหารในจวนสกุลหลินส่วนมากก็เป็นพวกผักผลไม้ที่ชาวสวนส่งถึงจวนอยู่แล้ว น้อยนักที่จะต้องออกไปหาซื้อเพิ่ม เว้นแต่อยากกินอะไรพิเศษขึ้นมาหลี่จิงชิวเลิกคิ้ว “ทำไมเล่า?”“ถนนตะวันออกเกิดเรื่องแล้ว มีคนล้มป่วยตายหลายคน ท่าทางจะเป็นโรคระบาด”หลี่จิงชิวกลับไม่ใส
