่ใจนัก “คนเราตายเพราะป่วยเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นทุกวัน เราแค่ใช้ชีวิตของเราให้ดีก็พอ ไม่ต้องไปสนใจผู้อื่น”หลินถิงค้าน “เรื่องนี้ไม่เหมือนกันเจ้าค่ะ ท่าทางโรคพวกนั้นจะแพร่จากคนสู่คน”“จะเป็นขนาดนั้นเลยหรือ? ที่ข้าได้ยินจากทางการก็แค่พวกนั้นไม่มีเงินรักษาเลยตายไป ไม่มีใครบอกว่ามันแพร่ได้นี่นา” หลี่จิงชิวหยิบเมล็ดแตงขึ้นมาคลึงในมือหลินถิงเห็นมารดาไม่เข้าใจ ก็ยิ่งลำบากใจที่จะอธิบายความซับซ้อนเบื้องหลัง “เชื่อข้าเถอะเจ้าค่ะ ช่วงนี้เราแค่ปิดเรือนให้นิ่งไว้ก่อน ป้องกันตัวเองไว้ก่อน ส่วนเรือนอื่นจะเป็นอย่างไร พวกเราก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี”หลี่จิงชิวเห็นบุตรสาวเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง ก็พยักหน้ารับ “ได้ ตามที่เจ้าว่าแล้วกัน”หลินถิงกำชับมารดาเสร็จ ยังให้บ่าวไปแจ้งต้วนซินหนิง ว่าให้นางอย่าออกนอกจวนหากไม่จำเป็น จากนั้นนางเองก็ไม่ย่างเท้าออกจากจวนถึงสามวันติดต่อกัน ด้วยเหตุผลที่ว่าไม่เห็นต้วนหลิงมาหาอีกเลย และยังกลัวโรคระบาด จึงอยู่เงียบๆ เสียเลยกระทั่งวันที่สี่ของการอยู่แต่ในจวน นางก็ได้พบต้วนซินหนิงที่มาหาถึงเรือน ต้วนซินหนิงมาเพราะได้รับเทียบเชิญจากไท่จื่อเฟยให้เข้าเฝ้าที่ตำหนักตะวันออก แต่ไม่กล้าไปเพียงลำพังกับสาวใช้ และก็ไม่เหมาะให้เฝิงฮูหยินไปด้วย เพราะจะเหมือนแสดงความไม่ไว้ใจส่วนต้วนหลิงก็ช่วยอะไรไม่ได้ เพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องของพวกสตรี หากเขาเข้าแทรกแซงจะดูไม่เหมาะ ต้วนซินหนิงจึงอยากชวนหลินถิงไ
