วกระหาย เขาตรึงข้อมือของนางแน่นขณะจุมพิตอย่างเร่าร้อน ค่ำคืนนี้หลินถิงรู้สึกราวกับริมฝีปากมิใช่ของตนอีกต่อไป ระหว่างที่เขาอาการกำเริบ ทั้งสองจูบกันอีกหลายครั้ง แต่ละครั้งกินเวลายาวนาน ยากจะแยกจากครึ่งหลังของราตรี ต้วนหลิงฝ่าฟันผ่านช่วงอาการกำเริบมาได้ ขณะนั้นหลินถิงอ่อนเพลียจนแทบไม่รู้สึกตัว หลังจากเช็ดเหงื่อให้เขาครั้งสุดท้าย นางก็ปีนขึ้นเตียงหลับไป มิได้กลับไปยังห้องของตนอีกเลยต้วนหลิงนอนตะแคงมองใบหน้าหลินถิงขณะหลับใหลอย่างเงียบงันเนิ่นนาน จนในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นปลายนิ้ววาดใบหน้าอีกฝ่ายในอากาศอย่างแผ่วเบา ซึมซับความรู้สึกที่ค่อยๆ ก่อตัวในใจอย่างเงียบงันหลินถิงไม่รู้ฝันถึงสิ่งใด จู่ๆ ก็เงื้อฝ่ามือฟาดลงมาที่ใบหน้าเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว ฝ่ามือนั้นฟาดเข้าหน้าเขาเต็มๆนางพึมพำละเมอว่า “อย่ามาแย่งเงินข้า……ของข้าทั้งนั้น……ของข้าหมดเลย……”มือที่ฟาดยังวางแนบอยู่บนใบหน้าที่มีรอยนิ้วมือจางๆ ของเขา ทว่าด้วยกลิ่นอายที่เป็นเอกลักษณ์ของหลินถิงทำให้เขาอดใจไม่ไหว เผลออ้าปากครอบนิ้วที่ตบโดนมุมปากของเขาไว้ ลิ้นไล้แตะไปตามปลายนิ้วอย่างเงียบงัน เขาดูดกลืนและเลียไล้ทั้งห้านิ้วที่เพิ่งตีหน้าเขาไปทีละนิ้ว กระทั่งรู้สึกตัวว่าเผลอทำอะไรลงไป ใบหน้าจึงมีแววเลื่อนลอยชั่วครู่หลินถิงหลับสนิทถึงเช้าวันถัดมา เสียงนกร้องจิ๊บๆ ดังลอดหน้าต่างด้านหลังห้องเข้ามา นางลืมตาตื่นขึ้นมา ทว่าอีกครู่หนึ่งจิตสำนึกก็ยั
