งไม่กลับคืนเต็มที่คุณหนูเจ็ดผู้นี้ นิสัยนอนหลับไม่ดีมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ศีรษะที่ควรจะอยู่ปลายเตียงกลับเลื้อยมาอยู่กลางเตียง จากที่นอนในแนวตรงกลายเป็นนอนขวางเตียง สองเท้าเตะเหยียดอย่างสะเปะสะปะโดยไม่รู้ว่าเหยียบอะไรอยู่ มันนุ่มอุ่นสบายดี นางขยับปลายเท้าเหยียบลงไปสองสามทีเมื่อสติเริ่มกลับมา หลินถิงนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ห้องนี้คือห้องของต้วนหลิง! ทันใดนั้นนางเบิกตากว้าง……นางดันหลับไปโดยไม่รู้สึกตัว? แถมยังมีบุรุษอยู่ข้างกายอีกต่างหาก! ขณะเดียวกัน นางรู้สึกถึงความชื้นแผ่วบางตรงฝ่าเท้าราวกับมีบางสิ่งเลียผ่านจึงรีบชักเท้ากลับทันทีในจังหวะเดียวกับที่นางชักเท้ากลับ ต้วนหลิงก็นั่งตัวตรงขึ้นมา ผมยาวทิ้งตัวอยู่แนวเอว ใบหน้างามราวภาพวาดหลินถิงเพิ่งสังเกต-เท้าของนางไปเหยียบหน้าเขา?หรือว่า……นางไปเตะปลุกเขาจนตื่น แล้วเขาไม่ทันรู้สึกตัว พอจะพูดเลยโดนเท้าของนางทาบที่ริมฝีปาก เหมือนกับถูกเลียไปอย่างไรอย่างนั้น……หลินถิงก้มมองเท้าที่ใช้เหยียบหน้าเขา แล้วรีบกลิ้งลงจากเตียง พูดอย่างลนลานว่า “ท่านต้วน!” นางยังไม่ได้สวมรองเท้าด้วยซ้ำ เท้าเปล่าเหยียบพื้นเย็น ภายใต้ชายกระโปรงหลายชั้น ปลายเท้าอันเหมือนจะถูกเลียของนางขยับไปมาอย่างประหม่าต้วนหลิงหยิบผ้าไหมที่นางโยนไว้บนเตียงขึ้นมา แหวกผ้าห่มลุกขึ้นยืน เสื้อตัวในสีแดงเพลิงยิ่งขับให้งามล้ำดั่งบุปผาแรกแย้ม หลินถิงเห็นผ้าไหมในมือเขา-นั่นคือผ้าที่นางชอบใช้มัดผมก่อน
