นอน แต่นิสัยของนางคือต้องถอดออกก่อนนอนทุกครั้ง เมื่อคืนคงง่วงจัด หลังดูแลเขาเสร็จจึงถอดแล้วโยนทิ้งไว้ต้วนหลิงเดินมาหยุดตรงหน้า ยื่นผ้าไหมคืนให้นาง “ผ้าผูกผมของเจ้า คืนให้”นางรับมาแล้วรีบมัดผมลวกๆ ตั้งใจจะจากไป ต้วนหลิงโน้มตัวเก็บรองเท้าลายปักของนางขึ้นมา แล้วพูดขึ้นตอนนางกำลังจะเปิดประตูว่า “รองเท้าเจ้าจะไม่เอาแล้วหรือ?”หลินถิงได้ยินก็รีบวกกลับมาหยิบรองเท้า แล้วใส่ด้วยความรวดเร็ว ก่อนจากไปก็นึกบางอย่างขึ้นได้ “ท่าน……ร่างกายดีขึ้นหรือยัง?”ต้วนหลิงตอบเรียบๆ “ดีขึ้นมากแล้ว”นางเกรงว่าเถาจูจะตื่นแล้วสงสัย รีบกลับไปราวกับตนทำเรื่องลับล่ออะไรกับเขา “เช่นนั้น……ข้ากลับก่อนนะ”นางจากไปโดยไม่รู้ว่าผ้าห่มบนเตียงถูกเปลี่ยนแล้ว เมื่อคืนต้วนหลิงหลั่งอีกครั้งจนเลอะผ้าห่มและเสื้อผ้า จึงเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด ส่วนหลินถิงหลับสนิท ไม่รู้เรื่องเลยว่าอีกฝั่งของเตียงมีคนข่มใจไม่ไหวอยู่หลินถิงเดินกลับเรือนอย่างเร่งรีบ ยังไม่ทันถึงเรือนก็เห็นเถาจูยืนรออยู่หน้าประตู เหลียวซ้ายแลขวาหานาง หลินถิงตะโกนเรียก “เถาจู!”เถาจูรีบเดินเข้ามา “คุณหนูเจ็ด ท่านไปไหนมาเจ้าคะ?” เมื่อครู่นางเคาะประตูไม่ตอบจึงเปิดเข้าไปดู เห็นไม่อยู่เลยยืนรอ ถ้าไม่กลับมาคงต้องไปตามคนในเรือนมาช่วยหาหลินถิงไอเบาๆ แล้วพยายามพูดให้เป็นธรรมชาติ “ข้าตื่นเช้าหน่อย เห็นเจ้าหลับอยู่ เลยออกมาเดินเล่น”เถาจูไม่สงสัยอะไร รีบพานางเข้าไปในห้อง “บ่าวช่วยท่านเกล้
