าย?”เสียงของต้วนหลิงแม้อ่อนโยน แต่แฝงไว้ด้วยพิษร้าย “หรือว่าเจ้ายังมีจุดประสงค์อื่นที่ไม่อาจเอ่ยออกมา?”หลินถิงฟังออกถึงความหมายในคำพูดของเขา แม้ในใจอยากปฏิเสธ แต่ก็จำต้องพูดตามตรง “ข้าชอบท่าน”ไม่เช่นนั้นยากนักจะอธิบายเรื่องการขอแต่งงานนั้น เหตุผลอื่นล้วนฟังไม่ขึ้น มีแต่ “ชอบ” เท่านั้นที่ดูจะสมเหตุสมผลที่สุดนางกล่าวต่อ “แต่ว่า……”แต่จะพูดอะไรต่อดีเล่า? นางเองก็ไม่แน่ใจ ต้วนหลิงก้าวเข้ามาทีละก้าว ช่วยจัดปิ่นทองบนผมนางที่เอนเอียงให้เข้าที่ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“ข้าอยากให้เจ้าอยู่เคียงข้า และเจ้าเองก็ชอบข้า เช่นนั้นก็เป็นตามเจ้าว่า เราแต่งงานกันเถิด”“ท่านจะไม่เสียใจภายหลังหรือ?”หลินถิงพยายามจะเปลี่ยนความคิดของเขา แม้เขาจะมีใจให้นางเล็กน้อย แต่นางกลับไม่ได้ชอบเขาจริง ทั้งหมดเป็นเพราะระบบ หากแต่งงานกันไป ย่อมไม่ยุติธรรมต่อเขาเลยต้วนหลิงใช้นิ้วเกลี่ยเส้นผมของนางเบาๆ “ข้ามิเคยทำเรื่องที่ต้องเสียใจภายหลัง ขอเพียงเจ้ายินยอมอยู่ข้างข้า เจ้ารักข้าและอยากแต่งกับข้า เช่นนั้นก็รักต่อไปเถิด อย่าได้เปลี่ยนใจ ดีหรือไม่?”ในชั่วพริบตา หัวใจของนางราวกับถูกเคาะด้วยค้อนหนัก “ข้า……ข้า……”เขามองนางเงียบๆ รอคำตอบ หลินถิงอ้ำอึ้งอยู่นานจนคิดคำพูดไม่ออก ในที่สุดก็ได้แต่กล่าวโกหก“ข้าแค่เข้าใจผิด นึกว่าท่านรับคำเพราะเห็นแก่หน้าน้องสาวท่าน ‘หลิงอวี่’ ไม่อยากให้ข้าขายหน้ากลางงานเลี้ยงจากนั้นค่อยหาทางถอนหมั้
