นทีหลัง”ต้วนหลิงเก็บมือกลับ หัวเราะเบาๆ “เจ้าไม่เข้าใจข้าเลย ข้าไม่เคยทำเรื่องฝืนใจตนเองเพื่อใคร”หลินถิงราวกับกลายเป็นรูปปั้น เช่นนั้น……การแต่งงานครั้งนี้ ก็ถือว่าตกลงกันเรียบร้อยแล้วจริงๆ นางจะต้องแต่งกับต้วนหลิงจริงๆ งั้นหรือ!?ต้วนหลิงมองเห็นสีหน้าของหลินถิง แววตาเคร่งขรึมไปชั่วขณะ แต่เมื่อตวัดสายตากลับมายังนาง ก็กลับสู่ความสงบ “วันนี้เจ้ามีธุระอื่นอีกหรือไม่?”หลินถิงส่ายหน้า ตอบซื่อตรง “ไม่มีเจ้าค่ะ”วันนี้นางมาเพียงเพื่อถามเรื่องแต่งงานให้แน่ชัดเท่านั้น “ข้าจะเลิกเวรในอีกหนึ่งชั่วยาม”หลินถิงหมุนตัวก้าวไปทางประตู “เช่นนั้นข้าจะไม่รบกวนท่านทำงาน”ต้วนหลิงคว้าข้อมือนางไว้ มองไปทางตั่งในห้องหลังม่านไม้ไผ่ “เจ้านั่งรอข้าที่ในห้อง เมื่อข้าเลิกเวรแล้วจะส่งเจ้ากลับจวน”หลินถิงก้มมองข้อมือตนเองที่ถูกจับไว้ เท้าที่ยกค้างอยู่ก็ชะงัก “ให้ข้ารอท่านที่นี่?”“หรือเจ้าไม่เต็มใจ?”“ไม่ใช่ว่าไม่เต็มใจ แค่……กลัวจะรบกวนท่านทำงาน”เขากล่าวถึงคำว่าชอบอีกครั้ง“เจ้ามิใช่ว่าชอบข้าหรือ? ผู้ที่ชอบกัน ย่อมต้องอยากอยู่ด้วยกันทุกเวลา เจ้าหาได้อยากอยู่กับข้าเสมอหรือ?”หลินถิงถึงกับรู้สึกคันหัว“ท่านพูดไม่ผิด แต่ข้าอดทนได้ ที่ผ่านมา ข้าก็ทนอยู่เสมอ ต่อจากนี้ก็จะทนได้”แต่เขากลับว่า “ไม่ต้องทนอีกแล้ว บัดนี้เราหมั้นหมายกันแล้ว หากเจ้าอยากพบข้า ก็มาได้ทุกเมื่อ อยากอยู่กับข้าก็อยู่ได้ทุกเวลา”นางพูดไม่ออก จนเมื่อหลินถิงนั่
