งลงที่ตั่ง เขาจึงยอมปล่อยมือ ข้อมือของนางยังอวลอุ่นไปด้วยอุณหภูมิของเขา“หากเจ้าเบื่อ ก็อ่านหนังสือฆ่าเวลาไปพลาง”“ก็ได้”ต้วนหลิงกลับไปยังโต๊ะทำงาน ไม่นาน เสียงพลิกหน้าม้วนเอกสารก็ดังเบาๆ เพียงเสียงเดียวในห้อง ทำให้หลินถิงถึงกับกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัวนางแอบมองเขาผ่านช่องม่านไม้ไผ่ เห็นเพียงใบหน้าเรียวขาวราวหิมะของเขา ไร้ที่ติ ดวงตาเรียวคม ริมฝีปากบางสีอ่อน เครื่องแบบสีชาดดูยิ่งแดงสดใต้แสงอาทิตย์ มือที่เปิดอ่านม้วนเอกสารขาวเรียวงดงาม ต้วนหลิงเช่นนี้ เป็นไปตามที่ต้นฉบับบรรยายไว้-รูปงามจนน่ากลัว แต่ใจโหดเหี้ยม ทว่าต้วนหลิงผู้นี้……กลับพูดว่า อยากให้นางอยู่ข้างกายหลินถิงมองเขา เผลอเหม่อลอย ในขณะที่นางพยายามเปลี่ยนชะตากรรมของตนเองจากต้นฉบับ ดูเหมือนว่า……จะเปลี่ยนชะตาของเขาไปด้วยเช่นกันต้วนหลิงพิจารณาเอกสารสักพัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้น “เจ้าชอบข้าตั้งแต่เมื่อใด?”หลินถิงสะดุ้งตื่นจากภวังค์ ในเมื่อถูกถามขนาดนี้แล้ว นางก็จำต้องตอบตรงๆ ไป“ไม่แน่ใจนัก อาจจะตั้งแต่ยังเด็ก ข้าเคยเห็นว่าท่านหล่อเหลา เลยอยากใกล้ชิด โตมาถึงรู้ว่านั่นคือความชอบ”ต้วนหลิงวางพู่กันลง หัวเราะในลำคอ “เจ้าชอบข้ามานานถึงเพียงนี้ ข้ากลับไม่รู้เลย ยังนึกว่าเจ้ารังเกียจข้าเสียอีก”“มิใช่” นางรีบปฏิเสธ“ตอนเด็กไม่เข้าใจ พยายามดึงดูดความสนใจของท่านแบบผิดๆ แต่ท่านกลับไม่สนใจ ซ้ำยังทำให้ข้าอับอายต่อหน้าผู้คน……ข้าเลยเข้าใจว่าท่านรังเกียจข้า
