ลิงว่า การกระทำของหลินถิงในวันนี้ ต้องมีเจตนาแอบแฝงเป็นแน่ ทว่า……ต่อให้เป็นเช่นนั้น แล้วจะอย่างไรเล่า… เขาอยากให้นางอยู่ข้างกาย อยากสัมผัสลมหายใจของนาง การแต่งงานก็หาใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใดหลังเงียบงันไปครู่ใหญ่ เขาจึงได้ยินเสียงตนเองตอบรับเบาๆ แต่ชัดถ้อยชัดคำว่า “ดี”เสียงของเขาไม่ดังนัก แต่เปี่ยมด้วยน้ำหนักจนลอดออกไปถึงนอกห้องโถง ทุกคนในงานต่างได้ยินถนัดชัดเจน คำหนึ่งนั้น ราวกับหินก้อนใหญ่ทิ้งลงกลางสระ สะเทือนใจผู้คนไปทั่วทั้งงานพอเสียงจบลง แขกเหรื่อในงานก็ถึงกับลุกพรวดด้วยความตกตะลึง มองหน้ากันอย่างไม่เชื่อสายตา มีเพียงเหล่าองครักษ์เสื้อแพรที่ฝึกฝนมาอย่างดี รีบลุกจากโต๊ะแล้วเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ เปล่งเสียงประสานก้อง“ขอแสดงความยินดีกับท่านรองผู้บัญชาการ!”น้ำเสียงดังกึกก้องของพวกเขาราวกับจะก้องสะท้อนไปทั่วจวนของสกุลต้วน ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังหลินถิงกับต้วนหลิงด้วยความเคารพหลินถิงรู้สึกงุนงงอย่างที่สุด ดูเหมือนว่าพวกองครักษ์เสื้อแพรจะได้ยินตอนที่ต้วนหลิงเรียกนางว่า “คุณหนูเจ็ด”จึงพลอยแสดงความยินดีไปด้วยว่า “ขอแสดงความยินดีกับคุณหนูเจ็ด!”แขกเหรื่อทั้งหลายเห็นเช่นนั้น ก็พลันเข้าใจความหมายกันถ้วนหน้า ต่างพากันคิดว่าแท้จริงแล้ว ต้วนหลิงกับหลินถิงคงมีใจให้กันมานาน เพียงแต่มิได้เอ่ยปากจนมาถึงวันนี้ วันเกิดของต้วนหลิง จึงได้ถือโอกาสเปิดเผยใจและตกลงเรื่องแต่งงานไปพร้อมกันเสียเลยเพียงแต่
