ว่าที่ผ่านมาไม่เคยมีผู้ใดพบเห็นว่าเป็นฝ่ายหญิงขอฝ่ายชายแต่งงานต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ นับว่าแปลกใหม่ยิ่งนักอย่างไรก็ดี ยังไงเสียก็ถือเป็นข่าวมงคล ผู้คนจึงพร้อมใจกันหันไปยังห้องโถงใหญ่ เปล่งเสียงแสดงความยินดีพร้อมกันว่า “ขอแสดงความยินดีกับท่านรองผู้บัญชาการและคุณหนูเจ็ด!”ถ้อยคำแสดงความยินดี ทั้งที่จริงใจและเสแสร้ง ประดังเข้ามาจนขาหลินถิงแทบอ่อนยวบ นี่มันเรื่องอะไร! เหตุใดต้วนหลิงถึงไม่เล่นตามบทที่นางวางไว้?ก่อนหน้านี้หลินถิงนึกไว้แค่สองทาง หนึ่งคือเขาจะปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยต่อหน้าผู้คน ทำให้นางเสียหน้า สองคือเขาจะรักษาหน้าทั้งคู่ไว้ ด้วยการแสร้งว่าเข้าใจว่านางเมา พูดจาเลอะเทอะ แล้วให้คนพานางกลับไปพัก แต่ไม่ว่าจะข้อใดเขาก็ไม่เลือก เขากลับ……ตกลง……ต่อหน้าผู้คนมากมายหลินถิงไม่มีทางถอยอีกแล้ว จะอ้างว่าเมาหรือพูดเล่นก็ย่อมไม่ได้ หากเขาไม่ตอบรับ นางยังสามารถหาทางถอยกลับได้ แต่เมื่อเขาตอบรับแล้ว นั่นเท่ากับว่าเขาเองก็มีใจจะตกลงแต่งงานกับนางด้วย หากนางเปลี่ยนใจในตอนนี้เท่ากับเป็นการล้อเล่นกับเขา เช่นนั้น ต้วนหลิงคงจะกลายเป็นตัวตลกในสายตาผู้คนทั่วทั้งเมืองหลวงการถูกปฏิเสธไม่ใช่เรื่องน่าอาย แต่การถูกหยอกล้อด้วยข้ออ้างว่า “เมา” หรือ “พูดเล่น” โดยเฉพาะต่อหน้าสาธารณชน ย่อมเป็นเรื่องขายหน้าที่สุด โดยเฉพาะกับผู้มีฐานะเช่นต้วนหลิง นางไม่มีทางรับผลเช่นนั้นได้ และก็รู้สึกผิดเกินกว่าจะกล้ากลับคำ ผู้เดีย
