าง นางตั้งใจจริง อยากให้เขามีชีวิตรอด จากสายตาของนางในเวลานั้นย่อมมองออกแรกเริ่มเขาไม่คิดอะไร แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขากลับอยากคว้า อยากจับไว้ในมือ เมื่อครุ่นคิดเช่นนั้น หัวใจของต้วนหลิงก็เต้นสับสน จูบของเขายิ่งเร่าร้อนขึ้น ไม่นานริมฝีปากก็แดงก่ำไปด้วยรอยจูบ หัวใจเขาถูกสายใยบางเบาเส้นหนึ่งเกี่ยวพัน พันธนาการไว้อย่างแน่นหนา ทั้งที่เส้นใยนั้นบางเฉียบ ดูคล้ายจะขาดเพียงแค่ดึงเบาๆ ทว่ามันกลับมัดเขาไว้โดยไม่รู้ตัว และเขาเอง…ก็ไม่อยากหลุดพ้นต้วนหลิงยังคงดูดกลืนริมฝีปากของหลินถิง ทั้งใจและกายหลงใหลในรสสัมผัสแปลกใหม่ชนิดนี้ จนยากจะถอนตัวเขาไม่แม้แต่จะหลับตา จ้องมองดวงตาที่เบิกกว้างเพราะตกใจของหลินถิงอย่างตรงๆ ดวงตาของนางมีชีวิตชีวายิ่งกว่าทุกคนที่เขาเคยพบ ยามที่ดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพของเขา มันมอบความพึงพอใจอันแรงกล้าให้แก่เขา จนอยากให้นางอยู่ข้างกาย ให้อยู่กับเขาอย่างมีชีวิตชีวาเช่นนี้ ต้วนหลิงอยากเก็บหลินถิงไว้ข้างกายในขณะที่ต้วนหลิงมองหลินถิง นางเองก็มองเขา ความตื่นตะลึงในดวงตาแทบจะเอ่อล้นออกมา ครั้งก่อนต้วนหลิงเป็นฝ่ายจูบนางก่อนเพราะทนพิษไม่ไหว ทรมานจนต้องหาอะไรมายึดเหนี่ยว แล้วครั้งนี้เล่า เหตุใดเขาจึงจูบนางอีก?หลินถิงสูดกลิ่นสุราในอากาศ นิ้วมือที่ห้อยอยู่ข้างกายขยับเล็กน้อย เขาจูบเพราะเมาหรือ? ตอนนางเดินเข้าศาลาก็ไม่ได้บอกว่าตนเป็นใคร แค่พูดว่า “ข้าเอง” ต้วนหลิงรู้หรือไม่ว่านางคือใคร? คงจะ
