ลิงไม่ดึงนางกลับเหมือนเมื่อครู่ แต่กลับปล่อยให้นางผลักเขาให้ล้มลงบนม้านั่งข้างราวศาลา เสื้อตัวยาวสีชาดยับย่นราวกับผ่านศึกใหญ่ สายรัดเอวเผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบเรียวเล็ก ท่อนขายาวซ่อนอยู่ภายใต้ชายเสื้อ ปลายรองเท้าหนังสีดำแลลับเร้น ในขณะที่เรือนกายที่มีกลิ่นสุราโอบห่อไว้ด้วยความประหลาดยากบรรยายมือทั้งสองของเขากดลงบนขอบม้านั่ง หลังมือซีดขาวจนเห็นเส้นเลือดชัดเจน กวานที่ผมหลุดร่วงลงพื้น ผมยาวสยายอยู่ด้านหลัง มีบางส่วนหล่นพาดมาด้านหน้า งามงดอย่างยากจะแยกเพศหลังถูกผลักออก ต้วนหลิงมิได้พูดจา เพียงเงยหน้ามองหลินถิง คอเขาแหงนขึ้นเล็กน้อย ลูกกระเดือกเด่นชัดขยับบนผิวขาวสะอาด ริมฝีปากบางอิ่มแดงเปล่งประกายราวหยดน้ำ มอบความรู้สึกยั่วยวน สายตาของหลินถิงสะดุดลงทันทีความคิดปั่นป่วนเหมือนโจ๊กข้นในหม้อใหญ่ความคิดแรกของนางคือ……วิ่งหนี แต่แล้วก็ชะงัก สูดลมหายใจลึก พยายามเรียกสติ ประเมินระยะทางจากเสียงของต้วนซินหนิงว่าอีกฝ่ายจะมาถึงศาลานี้เมื่อใดเมื่อแน่ใจว่ายังมีเวลาอีกเล็กน้อย หลินถิงจึงวกกลับมาหาต้วนหลิง อยากรู้ให้แน่ชัดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ เป็นเพราะเขาเมาหรือไม่ หากไม่รู้ใจนางคงไม่สงบหลินถิงยื่นมือไปตรงหน้าต้วนหลิงอีกครั้ง แล้วโบกเบาๆ พบว่าสายตาของเขาเคลื่อนไหวตามมือของนางอย่างชัดเจน ดวงตานิ่งสงบ ราวกับอยากจะเลียปลายนิ้วของนาง ดูไม่เหมือนคนมีสติเลยแม้แต่น้อยต้วนหลิง…เมาแล้วจริงๆ หลินถิงมั่นใจใน
