ธข้าเรื่องไปหาชายงาม?”ต้วนหลิงจะโกรธข้าเพราะเรื่องแบบนั้นได้อย่างไร? พวกเขาไม่ได้มีความสัมพันธ์เช่นนั้น หากจะห่วง ก็อาจเป็นเพราะกลัวว่านางจะ “ทำตัวไม่ดี” จนทำให้คุณหนูต้วนซินหนิงต้องเสื่อมเสียก็เป็นได้ แต่กระนั้น ความรู้สึกที่เขาควรมีไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความรังเกียจ หลินถิงเริ่มสงสัยว่าเถาจูเสียสติไปแล้ว ที่พูดว่าต้วนหลิงจะ “โกรธ”เถาจูตอบอย่างมั่นใจ “ท่านต้วนชอบคุณหนูเจ็ดมิใช่หรือเจ้าคะ? หากเขาชอบท่าน ก็ย่อมจะหึงหวง โกรธที่ท่านไปหาชายงามเป็นธรรมดา ท่านจะได้ใช้โอกาสนี้ข่มเขา แล้วสลัดเขาทิ้งเสีย!”“เถาจู เจ้าคิดอะไรแปลกๆ อีกแล้ว” หลินถิงลุกขึ้น ใช้มือลูบหน้าผากของเถาจู “ไม่มีไข้นี่ ทำไมพูดเพ้อเจ้อแบบนี้”นางหัวเราะออกมา “ท่านต้วนจะชอบข้า? คงต้องรอให้พระอาทิตย์ขึ้นจากทิศตะวันตกกระมัง”เถาจูทำหน้าเศร้า “บ่าวมิได้พูดเพ้อเจ้อ บ่าวแค่รู้สึกว่า……คุณหนูทำอะไรให้ท่านต้วนมากมาย เขาคงใจอ่อนแล้วแน่ๆ” แล้วคุณหนูจะได้เริ่มแผนการแก้แค้นเสียทีหลินถิงดีดหน้าผากนางเบาๆ “คิดดีมาก ครั้งหน้าอย่าคิดอีก”“บ่าวคิดไปเอง บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ” เถาจูเม้มปากเบาๆถึงครานี้ คุณหนูเจ็ดยังคงเลือกจะปิดบังแผนการแก้แค้นต่อใต้เท้าต้วนผู้นั้นกับนาง เช่นนั้นนางก็จักแสร้งทำเป็นไม่รู้อะไรเลยก็แล้วกัน เถาจูเช็ดผมให้หลินถิงจนแห้ง สะบัดผ้าฝ้ายพับเก็บเรียบร้อย“วันมะรืนนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของเฝิงฮูหยิน คืนนี้ทางสกุลต้วนได้ส่งเที
