ปลกตา “คุณหนูเจ็ด มือของท่าน……ทำไมแดงเช่นนี้?”หลินถิงชะงักไป อีกแล้วหรือ ทำไมทุกคนถึงสังเกตได้? มันแดงขนาดนั้นเลยหรือ?นางมองมือตนเองภายใต้แสงเทียนอย่างพินิจ พบว่าฝ่ามือแดงจริงๆ ด้วย นางผิวขาวซีดโดยธรรมชาติ ปกติฝ่ามือก็จะเป็นสีชมพูจางๆ ไม่ค่อยมีโอกาสแดงถึงเพียงนี้ ยกเว้นเวลาโดนลวกหรือโดนความหนาวจัดเท่านั้นนางพยายามไม่หวนคิดถึงเรื่องในหอหมิงเยว่ จึงตอบเลี่ยงไป “ไม่มีอะไร แค่จับของนานเกินไป”เถาจูไร้เดียงสา ย่อมไม่อาจเดาได้ว่าหมายถึงเรื่องใด เถาจูมองอย่างสงสาร “เจ็บหรือไม่เจ้าคะ?”หลินถิงฝังใบหน้าลงในหมอนนุ่ม ไม่ยอมให้เห็นสีหน้าที่ประหลาดของตน “ไม่เจ็บ”ไม่เจ็บจริง-แต่มือชาไปหมดแล้วก็จริงเถาจูยังเช็ดผมให้นางต่อ “เรื่องด่วนที่คุณหนูพูดถึงก่อนหน้านี้ เป็นเรื่องเกี่ยวกับสิ่งที่ท่านจับอยู่นานหรือเจ้าคะ?”“ไม่พูดถึงแล้ว ถือว่าผ่านไปแล้ว” หลินถิงพูดกลั้วอารมณ์แปลกประหลาด ไม่อยากขยายความอีกเถาจูมิได้เห็นสีหน้าคุณหนู จึงถามต่อ “คุณหนูเจ็ด วันนี้ตอนอยู่ในห้องส่วนตัวของหอหมิงเยว่ ท่านกับท่านต้วนคุยอะไรกันหรือเจ้าคะ? เห็นคุยนานเชียว หรือว่าเขาโกรธที่ท่านไปหาชายงาม?”ฝนข้างนอกยิ่งตกหนัก เสียงน้ำกระทบหน้าต่างดังไม่ขาดสาย หลินถิงลุกขึ้นนั่ง เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “ข้าแค่ต้องการถ่วงเวลาเขา แล้วหาทางพูดจาโน้มน้าวองค์หญิงเพื่อให้ข้าออกจากหอหมิงเยว่ได้โดยไม่เป็นจุดสนใจ… เดี๋ยว……เหตุใดเจ้าจึงคิดว่าท่านต้วนจะโกร
