ยระย้ากระทบกันกับเนื้อทอง คิดวนกลับมาถึงเรื่องเงินอีกจนได้ ต้องหาเงินให้มากกว่านี้ จะได้ซื้อทองเพิ่ม ทองนี่งามนัก งามยิ่งกว่าต้วนหลิงเสียอีกนึกถึงทองขึ้นมาได้ หลินถิงก็ปัดเรื่องที่เกิดขึ้นในหอหมิงเยว่ทิ้งจากสมองทันที ลากหีบเงินเล็กใต้เตียงออกมาเปิดนับเงิน แล้วนางก็กอดหีบเงินนั้นไว้ หลับตาลงอย่างแช่มชื่น ไม่ต้องทนทุกข์จากอาการนอนไม่หลับอีก***ในพริบตา ก็มาถึงวันคล้ายวันเกิดของเฝิงฮูหยิน หลินถิงแต่งกายเรียบง่ายแล้วออกจากจวนพร้อมเถาจู มุ่งหน้าไปยังจวนสกุลต้วน นางเข้าไปคารวะเฝิงฮูหยินก่อน มอบของขวัญที่เตรียมมาด้วยตนเอง จากนั้นจึงไปหาต้วนซินหนิงเฝิงฮูหยินตั้งใจอยากชวนหลินถิงพูดคุยอยู่สักครู่ แต่เพราะวันนี้มีแขกเหรื่อมากมาย ไม่สะดวกจะสนทนาอย่างเป็นกันเอง จึงปล่อยให้นางไปหาต้วนซินหนิงแทน คิดเสียว่าไว้คุยกันทีหลังก็ยังไม่สายต้วนซินหนิงไม่ได้แปลกใจเลยที่เห็นหลินถิง เพราะมารดาได้แจ้งไว้ก่อนแล้วว่าวันนี้จะเชิญอีกฝ่ายมาด้วย“ข้าว่าท่านแม่ของข้าคงเห็นเจ้าราวกับเป็นบุตรสาวอีกคนแน่ๆ ข้ากะจะเขียนเทียบเชิญเองด้วยซ้ำ แต่ท่านแม่ก็ชิงสั่งคนส่งให้เจ้าไปก่อนข้าเสียอีก” ต้วนซินหนิงหัวเราะอย่างแง่งอนหลินถิงครุ่นคิดในใจ เพราะท่านแม่ของเจ้าคงเข้าใจว่าข้ากับพี่ชายเจ้ารักใคร่กันกระมัง แต่สีหน้ากลับยังยิ้มแย้ม“เพราะข้าเป็นสหายสนิทของเจ้า เฝิงฮูหยินถึงได้ให้ความสำคัญกับข้ามากนัก”ต้วนซินหนิงสวมกอดนางแน่น “ไม่ใช่หร
