อก เจ้าดีนักต่างหาก ท่านแม่ถึงได้รักใคร่เจ้านัก”หลินถิงหยิบขนมหวานนุ่มๆ ขึ้นมาชิม “ตอนข้าเข้าจวน เห็นทายาทสกุลเซี่ยด้วย เขาก็มาร่วมอวยพรวันเกิดเฝิงฮูหยินด้วยหรือ?”ทันทีที่กล่าวถึงเซี่ยจื่อม่อ ต้วนซินหนิงก็หน้าแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด คล้ายสาวน้อยที่เพิ่งรู้จักรัก“ใช่แล้ว บรรดาสกุลใหญ่ในเมืองหลวง ล้วนมีคนมาอวยพรท่านแม่ทั้งนั้น”แน่นอนว่าสิ่งที่พูดไม่ผิด แต่จวนสกุลเซี่ยนั้นย่อมสามารถส่งผู้อื่นมาแทนได้ ไม่จำเป็นต้องให้ทายาทมาเอง แต่เขาก็ยังมาด้วยตัวเองหลินถิงรับรู้ดี จึงแกล้งแหย่ “แล้วเจ้ามาหลบอยู่ตรงนี้ ไม่คิดจะออกไปพบเขาสักหน่อยหรือ?”ต้วนซินหนิงจับมือนางเบาๆ น้ำเสียงเขินอายจนแทบได้ยินแค่ตัวเอง “เล่ออวิ๋น ข้าก็แค่……ข้าไม่รู้จะทำหน้าอย่างไรเวลาพบเขาแล้ว”หลินถิงเลิกคิ้ว “ทำไมล่ะ?”ต้วนซินหนิงโบกมือให้บ่าวออกไป แล้วกระซิบถามเบาๆ “เจ้าเคยใกล้ชิดกับบุรุษหรือไม่?”“……” หลินถิงที่เพิ่งมีเรื่องแนบชิดกับต้วนหลิงเมื่อไม่กี่วันก่อนเกือบสำลักขนม “เจ้าถามเรื่องนี้ทำไมกัน?” หรือว่านางมีร่องรอยให้เห็น?เห็นหลินถิงสำลัก ต้วนซินหนิงรีบรินชาให้ นางกระซิบด้วยเสียงแผ่วเบา “ข้า……ข้าเพิ่งใกล้ชิดกับคุณชายเซี่ยเมื่อไม่กี่วันก่อน มันรู้สึกแปลกประหลาด ข้าก็เลยอยากถามเจ้าดู ข้าคงบ้าจริงๆ เจ้าเองก็ยังไม่มีคนที่ชอบ จะไปเคยใกล้ชิดบุรุษได้อย่างไร……”หลินถิงจับใจความสำคัญได้ทันที “เจ้าใกล้ชิดกับเขาแล้วหรือ? เจ้าสองคนทำ
