พวกเขาต้องแตกหักกันขึ้นมา จินอันไจ้ก็ไม่อาจรับประกันว่าจะเอาตัวรอดได้เพราะเขารู้เพียงว่าวรยุทธ์ของต้วนหลิงสูงส่ง แต่ไม่เคยประมือกันจริง จึงไม่รู้ความลึกตื้นเขามองเข็มพิษในกล่องอีกครั้ง “เข็มนี้มีพิษ แค่แทงเข้ากายก็ถึงตาย แต่ดูเหมือนวันนี้ต้วนหลิงมิได้คิดจะเอาชีวิตเจ้า เขาเพียงต้องการใช้มันทำให้หน้ากากเจ้าหลุดเท่านั้น หากเขาต้องการฆ่า-เข็มนี้คงปักเข้ากายเจ้าไปแล้ว”เซี่ยชิงเหอรู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่าง พึมพำเสียงเบา “เขาคงเริ่มสงสัยในตัวข้าแล้ว…”จินอันไจ้กล่าวอย่างสงบนิ่ง “คนที่อายุเพียงยี่สิบกว่า แต่สามารถไต่เต้าขึ้นถึงตำแหน่งผู้บัญชาการกององครักษ์เสื้อแพร เจ้าคิดว่าเป็นเพราะโชค หรือเพราะฝีมือ? หากไร้ฝีมือ คงมิอาจยืนหยัดอยู่ในกรมปราบปรามทางเหนือได้ เขาสงสัยเจ้า……เป็นเรื่องธรรมดา”เขาวางกล่องเก็บไว้เรียบร้อย เซี่ยชิงเหอแสดงสีหน้าฉงน “ในเมื่อต้วนหลิงสงสัยในตัวข้า เหตุใดจึงไม่ยืนยันที่จะดูหน้าข้าให้แน่ชัด หรือจับตัวข้าไปเลยก็ได้มิใช่หรือ?”การจับตัวผู้ต้องสงสัยกลับไปสอบสวน เป็นเรื่องที่องครักษ์เสื้อแพรมักกระทำจนเป็นปกติ ถึงกับสามารถ “จับก่อน รายงานทีหลัง” ได้ด้วยซ้ำ เว้นเสียแต่เป็นบุคคลที่มีเพียงฮ่องเต้เท่านั้นที่แตะต้องได้ไม่นานเซี่ยชิงเหอก็นึกถึงหลินถิง “หรือว่าเป็นเพราะคุณหนูเจ็ดแห่งสกุลหลิน?”จินอันไจ้สีหน้าครุ่นคิด “อาจจะใช่ หรืออาจจะไม่ใช่ก็ได้ อีกประการหนึ่ง เขาอาจเพียงต้องการใช้เจ้าเ
