ป็นเครื่องมือล่อให้ทหารสกุลเซี่ยผู้เคยติดต่อเจ้าปรากฏตัว เจ้าก็เคยบอกข้าว่าทหารสกุลเซี่ยเคยพยายามติดต่อเจ้ามิใช่หรือ?”เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงไร้ความปรานี “หากฆ่าเจ้าคนเดียว กับใช้เจ้าเพื่อตัดรากถอนโคนทหารที่อาจมีใจต่อต้านราชสำนัก เจ้าคิดว่าอย่างไหนจะเป็นผลดีกว่ากัน?”เซี่ยชิงเหอหน้าหม่นลง “ข้า……ข้าไม่ได้คิดจะก่อกบฏ สกุลเซี่ยก็ไม่คิด ทหารสกุลเซี่ยยิ่งแล้วใหญ่ พวกเขาเพียงแค่……แค่ต้องการช่วยข้าออกจากเมืองเท่านั้น…”จินอันไจ้ลูบดาบเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “หากเจ้าคือฮ่องเต้ เจ้าจะยอมปล่อยกองทัพที่ภักดีต่อเพียงสกุลเซี่ยให้ดำรงอยู่หรือไม่?”เซี่ยชิงเหอตอบไม่ออกจินอันไจ้ถามอีก “คุณชายห้าแห่งสกุลเซี่ย เจ้ารู้หรือไม่ เหตุใดจึงว่ากันว่าฮ่องเต้ย่อมไร้ใจ?”เซี่ยชิงเหอยังไม่อาจตอบได้ เขาเติบโตท่ามกลางการปกป้องของสกุลเซี่ย เรื่องเล่ห์เหลี่ยมและการชิงดีชิงเด่นของโลกภายนอก ห่างไกลจากเขาเหลือเกิน ตั้งแต่เยาว์วัย คนรอบกายล้วนมีแต่ไมตรีจิตเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายตอบไม่ออก จินอันไจ้จึงเอ่ยขึ้น “เพราะหากฮ่องเต้มีใจ เขาจะลังเลในยามตัดสินใจ ซึ่งนั่นมิใช่คุณสมบัติของผู้ครองแผ่นดิน” ดังเช่นบิดาของเขาเองเมื่อความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง เซี่ยชิงเหอก็เอ่ยถามกลับบ้าง “ท่านรู้ดีว่าเมืองหลวงแห่งนี้เป็นสถานที่อันตรายต่อท่าน เหตุใดยังเลือกจะอยู่ต่อไป?”แววตาของจินอันไจ้พลันแปรเปลี่ยน มือกำแน่นรอบดาบยาว “เพราะข้าจะฆ่าคนผู้หนึ่ง”เ
