มื่อหนึ่งปีก่อน เขาเคยพยายามสังหารเป้าหมายนั้น แต่กลับล้มเหลว แถมยังได้รับบาดเจ็บสาหัสจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ต้องหลบซ่อนอยู่ในสุสานร้าง โชคดีที่หลินถิงเป็นผู้ช่วยชีวิตไว้เซี่ยชิงเหอฟังแล้วประหลาดใจ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเอ่ยถึงเรื่องนี้ “แล้วคนผู้นั้นคือใคร?”ด้วยฝีมือของจินอันไจ้ ต่อให้ไม่คิดก่อกบฏ หากไม่ใช่ฮ่องเต้ล่ะก็ คงไม่มีใครที่ฆ่าไม่สำเร็จจินอันไจ้กล่าวด้วยเสียงเย็นยะเยือก “องค์รัชทายาท ข้าต้องการให้เขาตาย”เซี่ยชิงเหอเบิกตากว้าง เงยหน้าขึ้นมองเขา “แต่ข้างกายองค์รัชทายาทมีองครักษ์เงาคอยอารักขา แต่ละคนล้วนฝีมือเยี่ยมยอด ท่านจะฆ่าเขาได้อย่างไร? นั่นมันไม่ต่างจากการเอาชีวิตไปทิ้ง……”จินอันไจ้กลับไม่หวั่น “แม้ต้องแลกด้วยชีวิต ข้าก็จะลากเขาไปตายพร้อมกัน”เซี่ยชิงเหอไม่เข้าใจ “ท่านคิดจะแก้แค้นแทนแผ่นดินที่ล่มสลายหรือ? หากเป็นเช่นนั้น คนที่ท่านควรฆ่า ไม่ใช่ฮ่องเต้หรือ?”“ไม่ใช่การล้างแค้นให้แคว้นเก่า แคว้นต้าฮาแต่เดิมก็หมดบุญแล้ว ถึงจุดที่ต้องถูกแทนที่ แม้มิใช่ฮ่องเต้แห่งแคว้นต้าเหยียน ก็ย่อมมีผู้อื่นมาทำลายมันอยู่ดี สิ่งที่ข้าจะล้างแค้นคือ……ชีวิตหนึ่งที่องค์รัชทายาทเป็นผู้พรากไป”เมื่อกล่าวจบ จินอันไจ้ก็เดินขึ้นไปยังชั้นสอง ลมพัดจากภายนอกเข้ามาทางหน้าต่าง เป่าดับเปลวเทียนในห้องหนังสือจนมืดสนิท***หลินถิงเพิ่งกลับถึงจวนสกุลหลินได้ไม่นาน หลังอาบน้ำเสร็จ นางนั่งอยู่บนตั่งเตี้ย มองดูเถาจู
