เมื่อต้วนหลิงรับถ้วยชานั้นมาก็ได้กลิ่นยาจางๆ แต่รู้แน่ว่ายาชนิดนี้ใช้กับตนไม่ได้ผล มิต่างจากน้ำชาโดยทั่วไป อีกทั้งยังทราบแน่ว่าหลินถิงมิรู้ความ มิได้เจตนาจะทำ จึงมิได้ปฏิเสธเป็นเรื่องแปลกนัก…เขากลับมิอยากปฏิเสธของที่นางยื่นให้ ไม่คาดเลยว่าจะเกิดอาการยาเสน่ห์กำเริบขึ้น เพียงเพราะสายตาตรงไปตรงมาคู่นั้นของหลินถิง นางจ้องมองมายังความอัปลักษณ์ของเขา……แม้ยังมิได้เห็นชัดเจน แต่กลับให้ความรู้สึกบางอย่างบังเกิดขึ้นในอกต้วนหลิงยังไม่ทันได้ขบคิดถึงต้นสายปลายเหตุ อาการเสน่ห์กำเริบก็ถาโถมเข้ามาอย่างมิหยุดยั้ง ความวาบหวิวแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง กระทั่งรอยแผลที่ข้อมือยังพลอยรู้สึกคันยุบยิบ จากนั้นก็มีบางสิ่งถูกกระตุ้นขึ้นมา เป็นความปรารถนาอันร้อนรุ่มปลายนิ้วทั้งสิบสั่นระริก กระแสความรู้สึกที่ยากจะอธิบายได้แผ่ซ่านสู่หัวใจ ดาบซิ่วซุนในมือต้วนหลิงหล่นลงกระแทกพื้นพรมหนานุ่ม เกิดเสียงทุ้มเบาเสียงนั้นเองปลุกหลินถิงให้ตื่นจากภวังค์ นางเบือนสายตาหลบไปทางดาบซิ่วชุนที่ตกอยู่แทบเท้า ใบดาบเย็นเฉียบสะท้อนประกายเยียบเย็น แต่ร่างเจ้าของดาบกลับมีไอร้อนพวยพุ่งออกมาเรื่องใหญ่แล้ว…เหตุที่หลินถิงรินน้ำชาให้ต้วนหลิง ก็เพราะได้ยินจากองค์หญิงว่า ห้องรับรองในหอหมิงเยว่ที่ไม่มีแขกอยู่นั้น ชากับขนมจะถูกเปลี่ยนใหม่เสมอ เมื่อนางกับองค์หญิงมาถึงห้องก็ได้ดื่มชากินขนมกันทันที อีกทั้งเพราะนางรู้สึกผิด ที่ถ่วงเวลาต้วนหลิงมิให้เขาอ
