สะกดตนเองให้หยุดจินตนาการ อย่าหลงเข้าไปในเส้นทางวิปลาสเช่นนั้น ต้องหาวิธีที่สุภาพเรียบร้อยกว่านี้ในการยั่วยวน……แต่-ยั่วยวนที่สุภาพมีในโลกด้วยหรือ?ยั่วยวนก็คือยั่วยวน! จะให้ “ยั่วยวนอย่างสุภาพ” มีแต่คนบ้าหรือเทพเจ้าจึงจะทำได้ ยิ่งคิดยิ่งน้อยใจ-ให้ต้วนหลิงยั่วยวนข้าเสียยังดีกว่าที่ข้าจะไปยั่วยวนเขา!ถึงยามเข้านอน เถาจูก็เข้ามาจัดเตียงให้ “คุณหนูเจ็ด วันนี้ท่านออกไปพบ……ท่านต้วนใช่หรือไม่เจ้าคะ?”“อืม” หลินถิงตอบรับ นางไว้ใจเถาจูดีพอ หากนางรู้ว่าตนไปพบท่านต้วน ก็มิอาจเอาไปฟ้องมารดา แล้วยังช่วยปิดบังได้ด้วยเถาจูฟังแล้วเงียบ พลันบันทึกไว้ในใจ: หากอยากให้บุรุษตกหลุมรัก ต้องพบบ้างห่างบ้าง เฉกเช่นคุณหนูเจ็ดที่รู้จักจังหวะ ยั่วยวนให้คิดถึง……หลินถิงทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างอ่อนล้า “พักก่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยหาวิธี”เมื่อพักผ่อนดี สมองย่อมแจ่มใส ไม่นานหลินถิงก็เข้าสู่ห้วงนิทรา เถาจูยังไม่ออกจากห้อง รีบหยิบเครื่องหอมที่ไล่ยุงและช่วยให้หลับสนิทมาเติมในเตาเมื่อกลิ่นหอมค่อยๆ ลอยอบอวล เถาจูจึงเดินกลับไปข้างเตียง ก้มลงปล่อยผ้าม่านเบาๆ พลันได้ยินหลินถิงละเมอ“ต้วนหลิง… ต้วนหลิง… ต้วนหลิง…”เถาจูยืนนิ่งครู่ใหญ่ คุณหนูเจ็ดจะเกลียดท่านต้วนสักเพียงใดกัน ถึงกับละเมอเรียกชื่อเขาเหมือนจะไปทรมานเขาในฝันเสียให้ได้***ม่านหมอกบางเบาโอบล้อมไปทั่ว ฟ้ายังมิทันสว่าง เสียงจักจั่นเร่งเร้าดังแว่วผ่านหน้าต่างที่ปิดไม่สนิท เจื้อยแ
