จ้วราวกับจะเคาะประสาทหูหลินถิงให้ตื่นขึ้นจากนิทรานางใช้มือนุ่มนวลปิดหู พลิกกายไปมาอยู่บนเตียง คิดจะสั่งให้คนไปตัดต้นไม้ในลานเสียให้หมด เพื่อให้จักจั่นทั้งหลายนั้นสลายหายไป ไม่ให้มารบกวนเวลานอนของนางอีก เพียงครู่เดียว หลินถิงลุกขึ้นนั่ง มองออกไปยังหน้าต่างพลางถอนใจ-แต่ก็หาได้สั่งให้ใครไปตัดต้นไม้จริงไม่เถาจูเห็นคุณหนูตื่น จึงเปิดผ้าม่านออกแล้วยิ้ม “คุณหนูตื่นแต่เช้าเช่นนี้ ใต้หล้ายังไม่ทันสว่างเลยเจ้าค่ะ หรือจะนอนต่ออีกสักหน่อยดีหรือไม่เจ้าคะ?”“นอนไม่หลับแล้ว ลุกเถิด” หลินถิงกล่าวเบาๆ“เจ้าค่ะ” เถาจูรีบสั่งให้สาวใช้ยกเครื่องล้างหน้าล้างตาเข้ามาในห้องด้านใน แล้วเอ่ยถาม “คุณหนูเจ็ดเจ้าคะ วันนี้ยังต้องไปตรวจสอบบัญชีที่ร้านผ้าหรือไม่ หรือจะไปพบคุณหนูสามสกุลต้วน?”เมื่อหลินถิงล้างหน้าเสร็จ เถาจูจึงให้สาวใช้ออกไป แล้วก้มตัวลงแต่งหน้าให้คุณหนูหลินถิงหาวติดต่อกันหลายครา โดนเสียงจักจั่นปลุกขึ้นมา จึงยังรู้สึกง่วงงุนอยู่บ้าง “ไปดูบัญชีที่ร้านผ้าก็แล้วกัน”นางจำได้ว่าต้วนซินหนิงนัดพบกับเซี่ยจื่อม่อในวันนี้ ไม่น่าจะอยู่ที่จวน และนางเองก็ยังคิดวิธียั่วยวนต้วนหลิงไม่ได้หากไปพบเขาตอนนี้ย่อมเสียเปล่า ไปตรวจบัญชีอย่างน้อยก็ช่วยให้นางไม่ต้องว่างจนฟุ้งซ่านเถาจูหยิบผงเขียนคิ้วขึ้นมาแต่งแต้มให้ “เจ้าค่ะ เช่นนั้นก็ไปดูบัญชีร้านผ้า”คิ้วยังแต่งไม่ถึงครึ่ง เถาจูก็นึกได้ “อ้อ ลืมเรียนคุณหนูไปว่า เมื่อวานนี้เฝิง
