่นตกใจ เห่ารัวลั่น ทันใดนั้น บริเวณลานก็กลายเป็นภาพไก่บินหมาวิ่ง โกลาหลไปทั่ว***ภายในเดือนนั้นที่ไม่มีภารกิจต้องทำ และหอหนังสือก็ไม่รับงานใดๆ หลินถิงใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย แวะเวียนไปดูร้านผ้าบ้างประปราย เมื่อก่อนนางต้องแอบย่องไปบ้าง แต่บัดนี้สามารถไปอย่างเปิดเผยได้แล้ว เพราะนายท่านสามมิอาจห้ามปรามกิจการของนางได้อีกต่อไป แม้สัญญาอนุญาตให้ตั้งตัวเองอย่างเป็นอิสระจะยังไม่เป็นที่รู้กันทั่วไป แต่พวกเขาทั้งสองต่างก็รู้ดีแก่ใจวันนั้นหลินถิงก็ไปยังร้านผ้า ตั้งใจจะตรวจบัญชี เถ้าแก่ยืนอยู่เคียงข้างนาง คอยรินชาและควบคุมการทำงานของลูกจ้าง“ไม่มีลูกค้าก็หัดกวาดพื้นเสียบ้าง”ลูกจ้างแอบชำเลืองมองหลินถิงผู้กำลังนั่งเคาะลูกคิดอย่างขะมักเขม้น เด็กสาวในชุดกระโปรงแดงตัดกับสายคาดสีเหลืองทอง ต่างหูรูปจันทร์เสี้ยวที่ห้อยตรงติ่งหูส่องประกายใสสว่าง ขับใบหน้าขาวผ่องที่ไร้เครื่องสำอางให้ดูงดงามดุจหยกหิมะลูกจ้างมาทำงานตั้งแต่ร้านเพิ่งเปิด เห็นแต่เถ้าแก่ ไม่เคยเห็นเจ้าของร้านตัวจริง จนเมื่อเดือนก่อนถึงได้เห็นนางเป็นครั้งแรก อายุยังน้อยกว่าตนแท้ๆ แถมหน้าตายังงดงามถึงเพียงนี้…เถ้าแก่เห็นลูกจ้างเหม่อไป จึงเคาะหัวหนึ่งที “มองอะไร มองมากเดี๋ยวตาถั่ว รีบไปทำงาน”ตอนนี้ร้านเข้าสู่ช่วงซบเซา ลูกค้ามีน้อย หลินถิงอ่านบัญชีเสร็จก็เอนตัวลงบนเก้าอี้ยาวข้างโต๊ะ กินองุ่นอย่างสบายใจ เถาจูยืนอยู่ด้านหลัง คอยนวดหลังให้นาง“ช่วงนี้ทำไม
