าอยู่อาศัยเอง เรื่องนี้ต้องปิดไว้ก่อน ห้ามให้ใครรู้ แม้แต่ท่านแม่ก็ห้ามบอก”ฉวยโอกาสตอนที่นายท่านสามยังไม่ทันนึกได้ว่าอาจใช้การแต่งงานของนางไปแลกสินสอดเพื่อหาเงิน นางก็ต้องรีบชิงพูดให้เขาเซ็นสัญญาเสียก่อนท่านพ่อของนางเบิกตากว้างอย่างเหลือเชื่อ “อะไรนะ? เจ้าคิดจะทำเช่นนั้นหรือ……”หลินถิงกล่าวเรียบๆ ว่า “ตกลงหรือไม่ตกลงเจ้าคะ?”อนุเสิ่นไม่รู้ว่าพวกเขาสองคนพูดอะไรกัน ได้แต่คิดว่าตอนนี้สิ่งสำคัญคือเงินสามพันตำลึงเพื่อช่วยซานเกอเอ๋อร์“ท่านพี่ ท่านจะทอดทิ้งซานเกอเอ๋อร์ไม่ได้”นายท่านสามครุ่นคิดอยู่นาน “หลินเล่ออวิ๋น เจ้าคิดดีแล้วหรือ แน่ใจแล้วว่าจะทำเช่นนี้? เรื่องนี้ไม่มีประโยชน์อะไรกับเจ้าเลยนะ”ในสายตาเขา การแยกตัวออกจากจวนหลิน ไม่ใช่ทางเลือกที่ดีแม้แต่น้อยหลินถิงกล่าวอย่างแน่วแน่ “ข้าคิดดีแล้ว”นับตั้งแต่มีสติแจ่มชัดขึ้นมา นางก็คิดเรื่องนี้มาตลอด กระทั่งตอนนี้ยังรู้สึกตื่นเต้นอยู่เล็กน้อย ตราบใดที่ท่านพ่อเซ็นเอกสารฉบับนี้ นางก็จะเป็นอิสระ ในภายภาคหน้าการแต่งงานก็จะอยู่ภายใต้การตัดสินใจของตนเองนายท่านสามโกรธจนหน้าดำ ทว่าไม่ได้ตอบตกลงและก็ไม่ปฏิเสธ เขาเพียงสะบัดแขนเสื้อจากไปด้วยความเดือดดาลอนุเสิ่นตกใจ รีบวิ่งตามเขาไปด้วยน้ำตานองหน้า “ท่านพี่ ซานเกอเอ๋อร์ต้องไม่เป็นอะไรนะเจ้าคะ เรื่องนี้ชักช้าไม่ได้!”หลินถิงไม่ได้ตามไป เพราะนางแน่ใจว่าท่านพ่อจะกลับมา ตรงเวลาช้าสุดก็คงไม่พ้นพรุ่งนี้หลังเก็บไม
