ขึ้นได้ว่าเป็นผืนนั้น นางก็รีบจะเก็บคืน “ข้าเอา…”ยังไม่ทันได้ว่า “ผิดผืน” ให้จบ ต้วนหลิงกลับรับไปเสียแล้ว เขาใช้นิ้วลูบลายปักบนผ้าอย่างอ่อนโยน “ขอบคุณคุณหนูเจ็ด ผืนนี้เจ้าปักเองหรือ”หลินถิงเกาศีรษะ รู้สึกอายขึ้นมานิดหน่อย “ใช่ ข้าปักเอง…”ต้วนหลิงกดนิ้วลงบนผ้า ยิ้มเจื่อนๆ อย่างนึกขำ “คุณหนูฝีมือไม่เลว ลายหนอนบนผ้านี้ดูมีชีวิตชีวานัก ข้ายังไม่เคยเห็นใครปักได้แปลกตาขนาดนี้ นับว่าเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว”ตอนแรกหลินถิงยังแอบดีใจที่มีคนเห็นค่าผลงานของตน แต่พอได้ยินคำว่า “หนอน” รอยยิ้มก็ชะงักไปบนใบหน้าหนอน? อะไรหนอน?หลินถิงพยายามแก้ความเข้าใจผิด “ท่านชมเกินไปแล้ว แต่ข้าอยากจะบอกว่า ลายที่เห็นนั้นไม่ใช่หนอน… มันเป็นหญ้าต่างหาก ท่านลองมองดีๆ สิ จริงๆ แล้วมันเป็นหญ้านะ ไม่ใช่หนอน”ต้วนหลิงก็ทำท่าเงยหน้ามองผ้าอีกครั้งภายใต้แสงจันทร์ จากนั้นจึงหันกลับมามองนาง “ข้าสายตาไม่ดีเอง ถึงได้เห็นหญ้าเป็นหนอน”นางกระแอมเบาๆ เปลี่ยนเรื่อง “ว่าแต่… เฝิงฮูหยินกับหลิงอวี่ พวกนางมิได้มาส่งท่านหรือ”ระหว่างที่พูดอยู่นั้น ผ้าในมือของต้วนหลิงก็ร่วงลงจากฝ่ามืออย่างไม่ตั้งใจ แต่เขาก็ใช้ปลายนิ้วเกี่ยวกลับขึ้นมาอย่างว่องไว “คนขององครักษ์เสื้อแพรอกเดินทางเป็นเรื่องปกติ ไม่มีใครจำเป็นต้องมาส่ง”หลินถิงกลับเข้าเรื่อง “ท่านต้วน วันนี้เรื่องนั้นข้า…”เขายังอ่อนโยนไม่เปลี่ยน “ก็เพราะฤทธิ์สุรานั่นแหละ เจ้าไม่ผิดอะไรหรอก อีกทั้งเจ
