อยากรู้อะไร เพียงถามก็รู้ หลินถิงได้ยินน้ำเสียงของนางก็รู้ว่าคงปิดไม่มิดแล้ว “ใช่ ข้าไปเจอเขาที่ประตูเมือง แต่ไม่ใช่อย่างที่ท่านคิดนะ ข้าไปหาเขาเพราะมีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับชีวิตคน”หลี่ซื่อเบิกตากว้าง “เรื่องเกี่ยวกับชีวิตคน?”พอนางเริ่มเข้าใจขึ้นมานิด ก็รีบหน้าซีด “เจ้าเด็กบ้า นี่เจ้าก่อคดีอะไรไว้หรือเปล่า ถึงต้องไปขอร้องคุณชายต้วนช่วยปิดคดีให้? ข้าบอกให้เจ้าระวังตัวก็ไม่เคยฟัง”เถาจูที่อยู่ข้างๆ ฟังไม่ไหวแล้ว “ฮูหยิน ไม่ใช่อย่างที่ท่านคิดเจ้าค่ะ คุณหนูไปส่งท่านต้วนเพราะ…”หลี่ซื่อหันมาดุทันควัน “เจ้าเงียบไป หลินเล่ออวิ๋น เจ้าตอบมาให้ชัดๆ”ถึงวันนี้หลินถิงเพิ่งพบคนที่มีจินตนาการฟุ้งเฟ้อกว่าเถาจูได้ นั่นคือแม่แท้ๆ ของนางเอง “ท่านแม่คิดอะไรไปไกลแล้ว ข้าจะไปก่อคดีฆ่าคนได้อย่างไร”หลี่ซื่อตบอกถอนใจ ก่อนจะหยิกนางเบาๆ ทีหนึ่ง “เจ้าทำข้าตกใจหมด ต่อไปอย่าพูดเรื่องพรรค์นี้อีกนะ ถ้าเอ่ยเรื่องทำนองนี้อีก ข้าจะลงโทษให้เจ้าคุกเข่าลงจารึกพระสูตรหน้าศาลบรรพขนร้อยจบ!”หลินถิงยักไหล่ แสร้งทำไม่เชื่อว่านางจะลงโทษจริง“ก่อนคุณชายรองต้วนจะไป เขาว่าอะไรไว้บ้าง บอกหรือไม่ว่าจะกลับมาเมื่อไร? ไปซูโจวจะอันตรายไหม?” หลี่ซื่อวกกลับเข้าเรื่องอีกครั้ง อยากรู้ว่าทั้งสองอยู่ด้วยกันเป็นอย่างไรนายท่านสามสกุลหลินก็เป็นขุนนางเช่นกัน หลี่ซื่อจึงรู้ว่าเหตุการณ์ในซูโจวนั้นไม่สงบ หลินถิงโกหกแบบไม่คิด“เขาบอกว่าเขาไม่ชอบข้า รังเ
